Archieven: Agenda

Drie verdiepende leestips

» Gaat Europa het tijdperk van Orbán tegemoet? Als de verkiezingsuitslag in de Verenigde Staten de nieuwe ‘Age of Trump’ heeft ingeluid, dan heeft de uitslag Europa naar een beslissend moment gebracht voor de ‘Age of Orbán’, aldus het magazine Prospect. Lees hier waarom het dat denkt.

» Waarom is het verkeerd om de verkiezingswinst van Trump aan Latino’s te wijten? De ontevredenheid van Latino’s over de Democratische Partij begon al ver voor de verkiezingen van 2024, betoogt columnist Gustavo Arellano in Los Angeles Times. En Latino-mannen, die al lang in diskrediet zijn in de Verenigde Staten, moeten bovendien niet worden gezien als verraders omdat ze op Trump durfden te stemmen. Je leest de hele column hier.

» Het klinkt op het eerste gezicht vreemd: Volodymyr Zelensky die Donald Trump als president zou verwelkomen. Trump heeft er in het verleden namelijk geen geheim van gemaakt dat hij autoritaire leiders zoals Poetin bewondert en dat hij de steun aan Oekraïne wil verminderen. Toch was Zelensky er als een van de eersten bij om Trump met zijn verkiezingswinst te feliciteren. Oekraïense functionarissen hoopten zelfs op een overwinning van Trump.

Dit laat vooral zien hoe diep de ontgoocheling over Joe Bidens optreden is bij de Oekraïense leider, aldus The Economist. Hij stond voor de keuze: kies ik voor iemand die minimale levensondersteuning blijft geven of voor een onberekenbare president die zijn eigen draaiboek volgt en vrijwel zeker de hulp zal verminderen? Hij was bereid om een gok te wagen. Lees hier de hele analyse van het Britse weekblad.

Terwijl de naam van de Koreaanse dichter Ko Un regelmatig werd genoemd in verband met de Nobelprijs voor de Literatuur, werd deze uiteindelijk uitgereikt aan auteur Han Kang (1970). ‘Dit is de tweede Nobelprijs voor Korea, na de Nobelprijs voor de Vrede’, somt de Koreaanse nieuwssite Donga Ilbo trots op. ‘Han Kang is (…) de zesde Aziatische schrijver en de eerste Aziatische vrouw die deze onderscheiding ontvangt.’

‘Ik kan niets anders doen als ik schrijf. Ik kan niet bewegen. Ik kan niet lopen of eten’

Kangs poëtische schrijfstijl richt zich intens op de hoofdpersoon, die vaak een slachtoffer is, kenschetst de Koreaanse krant Hankyoreh. In een interview zegt de auteur: ‘Ik kan niets anders doen als ik schrijf. Ik kan niet bewegen. Ik kan niet lopen of eten. Niets is belangrijker dan het schrijven en de woorden die op papier verschijnen (…) Een andere manier is er niet.’

De impact van de Gwangju-democratiseringsbeweging in mei 1980, waarbij demonstranten in opstand kwamen tegen het militaire regime van Chun Doo-hwan, vormt een centraal thema in Kangs werk, schrijft de krant Joongang. Toen haar vader haar toen ze dertien was een fotoalbum toonde met afbeeldingen van de slachtoffers, vormde dat voor Kang aanleiding tot ‘fundamentele vragen over de mensheid’, wat resulteerde in haar roman De Vegetariër, die de International Booker Prize won.  

In het Nederlands verschijnt Kangs werk bij Nijgh en Van Ditmar, in vertalingen van Monique Eggermont (via het Engels) en Mattho Mandersloot (uit het Koreaans).

Het komt niet vaak voor dat onderdrukking, menselijk lijden en seksueel geweld in een museale omgeving bekeken kunnen worden. De Zwitserse kunstenaar Miriam Cahn (1949) is er ook niet om haar publiek te vermaken. Ze is overigens helemaal nergens te zien of te beluisteren, komt niet op haar eigen openingen en heeft een broertje dood aan de kunstwereld. En blijkbaar ook aan curatoren: de zalen in het Stedelijk Museum zijn door haarzelf ingericht, alles op ooghoogte. Met spijkertjes vastgeprikte tekeningen hangen tussen schilderijen van voluptueuze roze lichamen. 

In haar compromisloze werk beeldt ze het onafbeeldbare uit, zonder dat haar figuren herkenbaar zijn. De gezichten hebben de contouren van een smiley, het zijn geen individuen maar archetypen, die symbool staan voor universeel leed; het kunnen oorlogsslachtoffers zijn, vluchtelingen of slachtoffers van seksueel geweld. 

Zaalteksten ontbreken, net als titels bij de werken. De toeschouwer staat er alleen voor

De doeken zijn opgebouwd uit meerdere kleurlagen, zowel technisch als conceptueel, waarbij details als een vuist of een laars scherp zijn, terwijl de lichamen vaag en bijna etherisch lijken. Alsof ze tegelijkertijd aanwezig en afwezig zijn, herkenbaar maar abstract. Zaalteksten ontbreken, net als titels bij de werken. De toeschouwer staat er alleen voor. Wat Reading Dust zo beklemmend en sterk maakt, is de afwezigheid van esthetiek of schoonheid. Hoewel haar schilderijen soms een bijna dromerige, atmosferische kwaliteit hebben, blijven ze altijd doordrenkt van pijn, de vergankelijkheid van het leven, van herinneringen en trauma’s. Ashes to ashes, dust to dust.  

Stedelijk Museum, t/m 26/01 2025

Noord-Koreaanse soldaten maken kennis met open internet

Terwijl Oekraïense troepen onlangs meldden dat ze nu Noord-Koreaanse soldaten zijn tegengekomen die de Russen inzetten in het conflict tussen Rusland en Oekraïne, suggereert een nieuw rapport dat veel Noord-Koreaanse soldaten verslaafd zijn geraakt aan pornografisch materiaal sinds ze toegang hebben gekregen tot het internet in Rusland. Redacteur Marc van Rijswijk ontdekte het verhaal op de site van International Business Times.

Gideon Rachman van Financial Times bracht het verhaal naar buiten. ‘Een doorgaans betrouwbare bron vertelt me dat de Noord-Koreaanse soldaten die naar Rusland zijn uitgezonden nog nooit eerder vrije toegang tot het internet hebben gehad. Het gevolg is dat ze zich te buiten gaan aan pornografie,’ aldus Rachman op X.

De mediaconsumptie in Noord-Korea heeft zich altijd geconcentreerd rond staatspropaganda of andere randzaken zoals soapseries en documentaires die het patriottisme benadrukken of de leiders van de natie verheerlijken. Elke andere vorm van externe media is verboden, inclusief pornografisch materiaal.

Volgens het Wetboek van Strafrecht van Noord-Korea (artikel 193, hoofdstuk 6) kan iemand die illegaal media met obscene of immorele inhoud invoert, creëert, verspreidt of opslaat tot twee jaar dwangarbeid krijgen. In gevallen van seksueel expliciete video-opnamen varieert de straf van vijf tot tien jaar dwangarbeid. Artikel 194 van dezelfde wet stelt ook dat een persoon die kijkt naar, luistert naar of zich persoonlijk bezighoudt met het creëren van media met immorele of obscene inhoud, tot twee jaar dwangarbeid kan krijgen. De straf kan voor ernstige overtredingen oplopen tot maximaal vijf jaar dwangarbeid. Mogelijk zwaait er dus wat voor de soldaten bij terugkomst in Noord-Korea – áls ze überhaupt ooit nog terugkomen.

---

Drie verdiepende leestips

» Sinds kort vechten aan Russische zijde ook Noord-Koreaanse troepen mee in de oorlog tegen Oekraïne. Kim Jong-un heeft zijn leger het ‘sterkste ter wereld’ genoemd, maar de soldaten zijn kwetsbaar voor ondervoeding en geen van hen heeft gevechten meegemaakt of kent het terrein in de oorlog in Rusland. Lees hier de analyse van The Guardian.

» Klimaatonderzoek vertraagt klimaatactie, schrijft de voormalige hoogleraar oceanografie Véronique Carignan. Universitaire wetenschappen zijn voorstander van de ontwikkeling van nieuwe technologieën om de klimaatverandering te onderzoeken. Dat gaat echter ten koste van concrete oplossingen om de opwarming van de aarde tegen te gaan, betreurt Carignan in een artikel in Le Monde. Lees hier haar betoog.

» Donald Trump domineert al negen jaar de Amerikaanse rechterflank en toch, zelfs na tien jaar onderzoek, kunnen veel waarnemers nog steeds niet doorgronden waarom. Zelfs na het schandaal en de chaos van zijn eerste termijn, met als hoogtepunt zijn poging om aan de macht te blijven na het verlies van de verkiezingen in 2020, heeft de meerderheid van de Amerikanen bij de afgelopen verkiezingen op hem gestemd. Wat verklaart zijn blijvende kracht? The Economist doet een poging tot een verklaring in deze analyse.

‘Ik voelde me herboren: ik heb een nieuwe kant van mezelf ontdekt,’ zegt de Japanse comedian Yuriyan Retriever tegen Japan Times. Ze vertelt hoe het voor haar is geweest om in de Netflix-serie The Queen of Villains de rol van Kaoru ‘Dump’ Matsumoto te spelen. Matsumoto was een sleutelfiguur in het Japanse vrouwenworstelen, die de sport in de jaren tachtig ook populair maakte onder tienermeisjes.

Recensenten prijzen dan ook Retrievers prestaties in deze serie van Osamu Suzuki en Kazuya Shiraishi. ‘Er is geen moment dat je niet met haar meeleeft,’ schrijft Adriano Ercolani van Cinema Daily. Volgens Ercolani toont de show meesterlijk Matsumoto’s karakterontwikkeling van underdog tot gevreesd worstelaar en cultureel icoon. ‘De diepgang en kracht van Kaoru’s karakter schuilt in het feit dat ze haar persoonlijke geschiedenis en haar eigen pijn gebruikt om de slechterik te voeden die ze op het podium wil worden.’ Matsumoto’s toewijding blijkt bovendien uit het feit dat ze voor de rol 40 kilo aankwam.

‘Het toont de hoop en ambities van vrouwen die allemaal worstelen met maatschappelijke verwachtingen’

Entertainmentsite Leisurebyte vindt dat de serie een evenwichtig beeld geeft van enerzijds het geweld en de glamour van het worstelen, en anderzijds de menselijke verhalen achter de schermen. ‘The Queen of Villains is niet zomaar een sportdrama; het toont de hoop en ambities van vrouwen die allemaal worstelen met maatschappelijke verwachtingen, persoonlijke trauma’s en professionele uitdagingen en hoe zij, ondanks dat ze tegen elkaar vechten, elkaar op alle mogelijke manieren steunen.’

De gespecialiseerde site Slam Wrestling wijst er wel op dat de historische nauwkeurigheid soms wordt opgeofferd ten faveure van dramatische flair, en waarschuwt voor ‘overdreven geluidseffecten en een licht gewijzigde wedstrijddynamiek voor entertainmentdoeleinden’.  

‘Zomerpop met zonnebrand.’ Felix Heinecker heeft in Plattentests geen goed woord over voor Moon Music, het nieuwe album van de Britse popgroep Coldplay. Niet wanneer hij de composities beschrijft: ‘De band besteedt verbazingwekkend veel tijd aan instrumentale soundscapes en korte intermezzo’s die helaas de flow verstoren in plaats van verrijken.’ En evenmin wat betreft de liedteksten: ‘Neem het inhoudsloze pianonummer All My Love: “Of het nu regent of giet, ik ben helemaal van jou.”’ Op lange termijn zal de muziek volgens Heinecker ‘door besluiteloosheid tussen platte euforische pop en artistieke aspiraties waarschijnlijk in niemandsland uitdoven’.

In Musikexpress toont André Boße zich milder: ‘Met stevige funkpop, Americana en Eurodisco kent de plaat zijn momenten.’ Maar de poging om met het nummer We Pray ‘het Coldplay-pathos met moderne hiphop te combineren gaat ondanks de ijzersterke gastenlijst met Little Simz en Burna Boy grandioos de mist in’. 

‘Je kunt niet om de banaliteit van de teksten heen: vol versleten clichés en lompe zinswendingen’

Alice Durand vond dat nou juist een ‘uitstekende, opzwepende humanistische hymne, gedragen door dramatische en opwindende violen’, schrijft ze in Le Point. Ze geeft toe dat Coldplay zich profileert als ‘stadionband met een mainstream register van popsynths, waardoor artistieke leegheid op de loer ligt’. Tegelijkertijd benadrukt Durand dat je de band op zijn ‘totale discografie’ moet beoordelen: ‘Het zou een misdaad zijn om deze muziek, die briljant is in zowel haar positivisme als haar muzikale creativiteit, links te laten liggen.’

In The Independent kent Louis Chilton weinig mededogen: ‘Je kunt niet om de banaliteit van de teksten heen: vol versleten clichés en lompe zinswendingen.’ De muziek voelt aan ‘als psychedelica in het hoofd van een man die vanille-extract als favoriete drug kiest’. De recensent wil, gezien ‘de goede wil en positiviteit’ op het album, niet overkomen als een ‘ellendige cynicus, maar liefde is iets ingewikkelds en vereist meer welsprekendheid dan Chris Martin en co kunnen bieden’.  

‘Mijn rouwperiode komt nog wel een keer’ 

Afgelopen week werd het boek Patriot van Aleksej Navalny in meerdere Europese landen uitgebracht, waaronder Nederland. Naar aanleiding van de publicatie van het boek in Duitsland interviewde het Duitse dagblad Die Zeit Navalny‘s weduwe Joelia Navalnaja, ruim acht maanden nadat haar man stierf in een gevangenkamp.

Ze vertelt over de strijd tegen Poetin, wapenleveranties aan Oekraïne en waarom het haar gelukkig maakt om aan haar man te denken. Ook vertelt ze dat ze probeert niet om haar man te rouwen, omdat ze bang is dat ze dan nooit meer uit de rouw komt. ‘Mijn rouwperiode komt nog wel een keer, als ik meer tijd heb.’ Het interview is een waardevolle toevoeging en toelichting voor iedereen die van plan is het boek aan te schaffen of er al in begonnen is, aldus redacteur Marc van Rijswijk. Lees het interview hier.

---

Drie verdiepende leestips

» De tijd dat Donald Trump president van de Verenigde Staten was, was moeilijk voor Mexico. Als de kiezers Trump op 5 november terugzetten in het Witte Huis, zal hij nog veel moeilijker te managen zijn. Zijn opmerkingen over Mexico tijdens de campagne waren talrijk, vaag en veranderlijk, maar het is duidelijk dat hij en zijn politieke bondgenoten het land zien als een probleem in plaats van een oplossing. Lees hier de analyse van The Economist.

» Met de verkiezingen in Georgië van afgelopen week is er weer een nieuwe dominosteen in de handen van Vladimir Poetin gevallen. De overwinning van de pro-Russische partij Georgische Droom bij de parlementsverkiezingen op 26 oktober mag dan op straat worden betwist door de pro-Europese oppositie, die grootschalige fraude aan de kaak stelt, maar het land zou zich wel eens stilletjes van het Westen kunnen verwijderen en nog dichter bij Moskou kunnen komen, analyseert The Economist. Lees hun verhaal hier.

» Waarom lijken alle door AI gegenereerde afbeeldingen op elkaar? Heldere, verzadigde kleuren, theatrale verlichting, schoonheden met een gladde huid of verbluffende landschappen… Door AI gegenereerde beelden hebben allemaal een mix aan eigenschappen waardoor ze diep van binnen op elkaar lijken, ondanks dat ze met verschillende tools zijn geproduceerd. Na interviews met onafhankelijke deskundigen komt het Amerikaanse tijdschrift The Atlantic met vier mogelijke verklaringen voor dit fenomeen. Hier vind je zijn bevindingen.

Patriot

Aleksej Navalny

Navalny’s laatste brief aan de wereld is geschreven met passie, humor, oprechtheid en moed. Het is een ontroerend verhaal van zijn laatste jaren, die hij doorbracht in de wreedste gevangenis ter wereld. Het herinnert ons eraan waarom de principes van individuele vrijheid zo fundamenteel zijn, en het is tevens een oproep om door te gaan met het werk waarvoor hij zijn leven heeft gegeven.

---

Co-intelligentie

Ethan Mollick 

Wat betekent AI voor onze banen, ons dagelijks leven en de toekomst van de mensheid? Witte Huis-adviseur en hoogleraar Ethan Mollick schreef een genuanceerd en praktisch verhaal met de boodschap: werk samen met AI en doe je voordeel met de co-intelligentie die dan ontstaat.

---

Feel-good productiviteit

Ali Abdaal 

Met inspirerende verhalen en veel praktische, uitvoerbare technieken helpt Abdaal je om Feel-Good Productiviteit in je leven te integreren. Zo laat hij zien hoe je met slimme trucs saaie klussen leuk kan maken en hoe je nieuwsgierigheid en avontuur centraal kan stellen. En dat andere mensen helpen energie geeft. 

---

Waarom we sterven

Venki Ramakrishnan 

Nobelprijswinnaar Venki Ramakrishnan onderzoekt de biologie achter veroudering, en welke mogelijkheden er zijn om dat proces te manipuleren. Of dient de dood misschien een noodzakelijk biologisch doel? Welke prijs betalen we voor onze pogingen om eeuwig te leven?

---

De Bijbel

Bruce Gordon 

Al eeuwenlang is de Bijbel een uiting van identiteiten en overtuigingen, maar ook een bron van verzet, verdeeldheid en geweld. Bruce Gordon laat de levensloop van de Bijbel zien en de uitwerking ervan tot in de verste uithoeken van de aarde. 

Omdat 360 niet alles kan vertalen wat de redactie leest, ziet en hoort, tippen wij voor u enkele interessante artikelen, podcasts, documentaires en fotoreportages die wij deze week tijdens het speuren naar mooie journalistiek zijn tegengekomen.

Drie verdiepende leestips

» Duizenden gezinnen in Latijns-Amerika worden gedwongen hun huizen te verlaten vanwege armoede, geweld en de gevolgen van de klimaatverandering. Van de ruim 828.000 migranten die Mexico tot nu toe dit jaar op irreguliere wijze zijn doorkruist, zijn 97.000 kinderen en adolescenten. Deze reportage van El País beschrijft de dramatische situatie waar deze migranten in zitten.

» Wie is Khalil Al-Hayya, potentiële opvolger van Yahya Sinwar aan het hoofd van Hamas? Onder de namen die worden genoemd om de leiding van de islamistische beweging over te nemen, zijn die van Khaled Mechaal, verantwoordelijk voor de activiteiten van Hamas in het buitenland, en Khalil Al-Hayya, voormalig plaatsvervanger van de leider die op 16 oktober werd vermoord. L’Orient-Le Jour schetst een portret van laatstgenoemde, ‘een ervaren onderhandelaar’.

» Wat gebeurt er als Donald Trump de presidentsverkiezingen verliest? Er zou maatschappelijke onrust kunnen ontstaan, ongeacht de verkiezingsuitslag. Er zijn mensen die absoluut klaar zijn voor een burgeroorlog. Journalist John Hendrickson van The Atlantic ging langs bij een aantal medewerkers en supporters van Trump. Lees hier zijn bevindingen

Over Marokkaanse mode bestaan veel vooroordelen, zegt cocurator Zineb Seghrouchni van de expositie MODA– Moroccan Fashion Statements in het Centraal Museum in Utrecht. De drie, vier generaties met een ‘migratieachtergrond’ hebben zowel ­artistiek als economisch en maatschappelijk het nodige bijgedragen. Mode, of wat je draagt, is een van de meest directe manieren om je uit te drukken. En dat gebeurt dan ook volop. 

Marokkaanse mode wordt nog weleens ­gereduceerd tot pracht en praal of juist allesbedekkende kleding, terwijl de silhouetten en lijnen van bijvoorbeeld de Marokkaanse djellaba, de Japanse kimono en de West-­Afrikaanse boubou worden afgedaan als ­‘folklore’. In Utrecht is een breed scala aan Marokkaanse mode te zien, waarbij tradities, ambachten en kunst samenkomen in de veelzijdigheid van hedendaagse makers. 

Tradities, ambachten en kunst komen samen in de veelzijdigheid van hedendaagse makers

MODA bevat ongeveer honderd objecten en is opgedeeld in zeven thema’s, van monumentale ontwerpen tot de haartradities van de Amazigh. Ontwerpers zoals Sara Chraibi, Daily Paper en Tamy Tazi worden belicht, naast bijdragen van kunstenaar Hassan Hajjaj. 

De tentoonstelling is een voorbeeld van de manier waarop lokale en internationale invloeden elkaar kunnen versterken, zonder dat het in de buurt komt van wat als ‘cultural appropriation’ zou kunnen worden afgedaan. Tijdens de duur van de tentoonstelling zijn er tal van verbindende programma’s rond het museum, zoals het borduren van familie­portretten in verschillende wijken in de Domstad.

MODA – Moroccan Fashion Statements, Centraal Museum, Utrecht, 2/10 t/m 2/3/25 

Na een succesvolle tour door Italië strijkt de nieuwste voorstelling van choreograaf Dunja Jocić en het internationale Spellbound Contemporary Ballet neer in Nederland. We, Us and Other Games neemt het publiek mee op een meeslepende reis door het digitale onderbewustzijn. Het verhaal draait om een vader die zijn dochter zoekt in een virtuele wereld, maar langzaam de grip op zijn eigen werkelijkheid verliest.

De voorstelling reflecteert op de groeiende invloed van technologie op onze zintuigen en perceptie

Het gezelschap, bestaande uit acht dansers, voert de toeschouwers langs vreemde, surrealistische landschappen: van androgyne insectenlegers tot gemaskerde feesten. De voorstelling reflecteert op de groeiende invloed van technologie op onze zintuigen en perceptie.

Dunja Jocić, die in 2021 de prestigieuze VSCD Zwaan won voor meest indrukwekkende dansproductie, staat bekend om haar filmische benadering van dans.

31/10 t/m 11/11, zie dunjajocic.com

Omdat 360 niet alles kan vertalen wat de redactie leest, ziet en hoort, tippen wij voor u enkele interessante artikelen, podcasts, documentaires en fotoreportages die wij deze week tijdens het speuren naar mooie journalistiek zijn tegengekomen.

Drie verdiepende leestips

» Sinds 2018 zijn minstens 194 mensen omgekomen toen ze het Kanaal probeerden over te steken om Groot-Brittannië te bereiken. In het noorden van Frankrijk sprak het Londense dagblad The Times met ‘Red’, een Koerd die naar verluidt twee recente dodelijke overtochten in een opblaasboot zou hebben gecoördineerd. Hij zegt dat hij tot 50.000 euro per dag kan verdienen. Lees hier het interview met hem en ontdek welke business er achter migratie steekt.

» ‘Sinwar is dood. Zullen de gevechten stoppen?’, vraagt The New York Times zich af. Nu de leider van Hamas gedood is, kan Israël misschien de overwinning opeisen en instemmen met een staakt-het-vuren, en het nieuwe leiderschap van Hamas zou meer open kunnen staan voor compromissen. Maar geen van beide partijen zal waarschijnlijk onmiddellijk van koers veranderen. Lees hier hun analyse.

» Honden komen in een nieuwe fase van domesticatie. Nu de verstedelijking toeneemt en er steeds minder ruimte is, zijn de wilde, verlaten plekken waar honden vroeger rondliepen uit veel Amerikaanse gemeenschappen verdwenen. Honden hebben de overstap gemaakt van de hele dag werken en buiten slapen naar relaxen op de bank en slapen in ons bed. Duizenden jaren van domesticatie konden honden niet voorbereiden op deze abrupte overgang. Lees hier de analyse van The Atlantic.

Na eerdere boeken over Bill Gates komt nu ook Anupreeta Das, financieel redacteur van The New York Times, met een biografie over de tech-miljardair: Billionaire, Nerd, Saviour, King. Charlie English schrijft in The Guardian dat het boek weinig toevoegt aan wat we al weten over de ondernemer en filantroop: ‘Das heeft geen nieuwe smoking gun gevonden over wat Gates heeft gedaan. De titel van het voorlaatste hoofdstuk, ‘Cancel Bill’, zegt genoeg, stelt English: ‘Zo voelt het hele boek: een oproep aan de publieke opinie om Gates af te schrijven. Vooralsnog, en in vergelijking met wat andere Amerikaanse miljardairs doen en waarmee ze wegkomen, lijkt dat een beetje oneerlijk.’

‘Das heeft geen nieuwe smoking gun gevonden over wat Gates heeft gedaan’

Richard Wateren van Financial Times vindt dat Gates’ ‘gecreëerde publieke imago van wereldwijde ziener en weldoener is bezoedeld door zijn contacten met zedendelinquent Jeffrey Epstein, de affaire met een Microsoft-medewerkster en de scheiding van zijn vrouw Melinda’. Dat rechtvaardigt volgens hem een nieuwe biografie ‘waarin de focus ligt op de impact van zijn filantropische werk. Das neemt daarin een genuanceerd standpunt in.’  

Billionaire, Nerd, Saviour, King – Bill Gates and His Quest to Shape Our World van Anupreeta Das werd in augustus uitgebracht door Avid Reader Press, en is (nog) niet vertaald in het Nederlands.

Nick Cave (66) nam drie solo­albums op om de dood van zijn zoon Arthur (in 2015) te verwerken, voor hij weer met zijn vaste band The Bad Seeds de studio in dook. In 2022 verloor hij ook zoon Jethro. Caves nieuwe plaat Wild God is volgens André Boße van Musik­express gemaakt onder het motto: ‘Het verdriet mag niet vergeten worden, maar er moet ook ruimte zijn voor vreugde.’ De muziek beweegt van ‘mysterieus-religieus naar sprookjesachtig’, met Cave ‘die de blues zingt zoals hij dat al vele jaren doet’.

Dominicus Tardif probeert voor La Presse de albumtitel te doorgronden: ‘In het evangelie volgens Cave zijn we allemaal gekke goden in een al even gek leven, die hier en daar stukjes vreugde wegkapen, ondanks de constante dreiging van een lange, donkere nacht.’ Tardif stelt dat dit album niet het ‘gaga’ werk is van een man ‘die de diep wrede aard van het bestaan ontkent, maar dat van een overlevende die, ondanks zijn intieme ervaring van deze wreedheid, weigert dienst te nemen in de toch al imposante legers van het nihilisme’.

‘Dit is een extatische onderdompeling in het ruisende, samensmeltende water van liefde en verlies’

Lewis Wade van The Skinny mist tot zijn ‘verrassing’ de samenhang tussen de tracks op het album, waardoor ‘experimentalisme’ de overhand krijgt: ‘Maar alles wat de band uitprobeert werkt goed. Alsof je naar een slecht geconstrueerd greatest hitsalbum luistert: zonder duidelijke flow, hoewel elk afzonderlijk deel geweldig klinkt.’ Misschien is het wel een kwestie van ‘té veel creativiteit die Cave in tien nummers probeert te persen’.

‘Waar een optreden voor Cave gelijkstaat aan een communie, voelt Wild God meer als een doop’, schrijft Helen Brown in The Independent: ‘Dit is een extatische onderdompeling in het ruisende, samensmeltende water van liefde en verlies.’ Cave heeft zijn ‘trage, biddende predikerstijl aangescherpt, waarmee hij zijn verhalen hartstochtelijk over de contouren van de muziek laat dwalen’. Voor Andrew Trendell van NME was de muziek van Nick Cave & The Bad Seeds altijd ‘doordrenkt van ondergang en somberheid’. Dit nieuwe album is ‘weliswaar geen uitbarsting van vreugde, maar ditmaal laat de eens zo duistere prins het licht binnen’.  

Diederik Samwel

Wild God van Nick Cave & The Bad Seeds werd in augustus uitgebracht.

Omdat 360 niet alles kan vertalen wat de redactie leest, ziet en hoort, tippen wij voor u enkele interessante artikelen, podcasts, documentaires en fotoreportages die wij deze week tijdens het speuren naar mooie journalistiek zijn tegengekomen.

Drie verdiepende leestips

» De interne spanningen in Libanon, gevoed door rivaliserende politieke groeperingen, buitenlandse interventies en diepe religieuze verdeeldheid, zorgen ervoor dat het land kwetsbaar blijft voor nieuwe oplaaiingen van sektarisch geweld, vooral nu de huidige conflicten met Israël verder escaleren. Lees hier de analyse van The New Statesman van een land dat door de ene na de andere ellende getroffen wordt.

» Niet alleen in Nederland klinkt kritiek op het huidige extreemrechtse kabinet. The Economist kopte vorige week: ‘De nieuwe hard-rechtse regering van Nederland is een puinhoop.’ Conflicten over asiel, landbouw en de grondwet kunnen het kabinet ten val brengen, zo stelt het magazine in een niet al te gunstig stemmend artikel. Lees zijn bondige analyse hier.

» In Zweden trekt de Kerk steeds meer jonge mensen aan die op zoek zijn naar betekenis. Steeds meer jonge Zweden kiezen ervoor om het vormsel te ontvangen, een toename die vooral in de stad duidelijk zichtbaar is. Volgens de Lutherse Kerk van Zweden zijn veel jonge mensen op zoek naar betekenis en spiritualiteit, in een tijd waarin schietpartijen en geweld nu dagelijkse kost zijn in het land. Lees hier de reportage van Dagens Nyheter.