Archieven: Agenda

‘Wie betrad wiens wereld? Dat is een vraag waar we waarschijnlijk nog niet genoeg over hebben nagedacht’, schrijft Zhongguo Xizang Wang, een platform dat verantwoordelijk is voor het verspreiden van Beijings propaganda over het Chinese regime in de regio Tibet, enthousiast over de film Snow Leopard. Toch is regisseur Pema Tseden geenszins een propagandist: hij wordt beschouwd als de vader van wat in China de ‘nieuwe Tibetaanse golf’ wordt genoemd. Die kwam zo’n twintig jaar geleden op met het idee om ‘echte Tibetaanse films, in de Tibetaanse taal, met een Tibetaanse crew en acteurs’ te maken, aldus de krant Zhongqingbao. Het is dan ook verrassend dat ook de officiële Chinese pers, zoals de website van CCTV-6, de filmzender van China Central Tele­vision, de ‘metafysische ambities’ van Snow Leopard bejubelt. 

Er volgt een verhitte discussie tussen bewoners over de vraag of ze het dier moeten straffen of vrijlaten

De film is geïnspireerd op een nieuwsbericht: op het Tibetaanse plateau, op een hoogte van 4000 meter, dringt een sneeuwluipaard een schapenverblijf binnen, bijt er een aantal schapen dood en wordt vervolgens gevangengenomen. Er volgt een verhitte discussie tussen bewoners over de vraag of ze het dier moeten straffen of vrijlaten – exact wat op het moment in Nederland speelt met betrekking tot de wolf.

Een van de herders is boos op het beest. Zijn broer, een boeddhistische monnik, wil hem daarentegen medeleven schenken. De Shanghaise krant Jiefang Ribao analyseert de relatie tussen de mensen en het luipaard als een ‘metaprobleem’ dat zijn oorsprong vindt in ‘de vroege perceptie van de mens van zijn eigen grenzen en de natuurlijke krachten die hem te boven gaan’. Op die manier heeft de film ook betrekking op de relatie tussen mensen onderling, vervolgt Jiefang Ribao, evenals op die ‘tussen het individu en het collectieve, het menselijke en het juridische, het private en het publieke, het monastieke en het seculiere’. ‘Alleen een kunstenaar die in staat is tot empathie, tolerantie en diepgang, zoals Tseden, kan deze delicate kwesties onderzoeken’, meent Zhongguo Xizang Wang.  

De Duitse Marianne von Werefkin (1860-1938) krijgt eindelijk de erkenning die ze verdient als sleutel­figuur in de ontwikkeling van het expressionisme. Ze werd geboren in een welgestelde Russische familie, studeerde onder de realist Ilja Repin en liep bij een jacht­ongeluk een verminkte rechterhand op. In 1896 verhuisde ze naar München om zichzelf opnieuw uit te vinden. Ze stopte tien jaar lang met schilderen.

Ze was de eerste van haar artistieke kring die emoties en gevoelens ging schilderen

Pas in 1907 ging ze weer verder met haar carrière. Ze was de eerste van haar artistieke kring, met daarin mensen als Wassily Kandinsky, die emoties en gevoelens ging schilderen. Ze gebruikte intense en levendige kleuren en geabstraheerde platte vormen – een richting die later wereldwijde faam kreeg als het expressionisme.  

Museum de Fundatie, Zwolle, 5/10 t/m 16/3/25

Omdat 360 niet alles kan vertalen wat de redactie leest, ziet en hoort, tippen wij voor u enkele interessante artikelen, podcasts, documentaires en fotoreportages die wij deze week tijdens het speuren naar mooie journalistiek zijn tegengekomen.

Drie verdiepende leestips

» De heropleving van China’s zijderupsenindustrie begint in een piepkleine cocon. Tianhong, het eerste Chinese bedrijf op het vasteland dat Fair Trade-gecertificeerd is, heeft de sericultuur – het kweken van zijdewormen – nieuw leven ingeblazen door samen te werken met lokale boeren en zo de traditionele zijdeproductie te combineren met moderne duurzaamheid en winstgevendheid. Je leest er alles over in deze uitvoerige reportage van Orion Magazine.

» Snurken is niet alleen vervelend, het is ook gevaarlijk. Waarom kunnen we het niet behandelen? Snurken wordt vaak gezien als onschuldig, tenminste voor de snurker, maar we zijn nu de potentieel ernstige effecten op de cardiovasculaire gezondheid aan het ontdekken. En het vinden van manieren om ermee te stoppen is verrassend uitdagend, aldus deze analyse van New Scientist.

» Deze maand heeft Sri Lanka voor het eerst een uitgesproken linkse president gekozen. De nieuwe regering zal klem komen te zitten tussen de verwachtingen van haar aanhangers voor verandering en de druk van het IMF om door te gaan met een destructief bezuinigingsprogramma. Het tijdschrift Jacobin spreekt zelfs van een politieke aardbeving. Lees hier zijn analyse.

Gillian Anderson werd in 1996 uitgeroepen tot meest sexy vrouw ter wereld, en sinds haar rol als de extravagante seksuoloog Jean ­Milburn in Sex Education is ze onlosmakelijk verbonden met seks. Als voor­bereiding op die rol las ze My Secret Garden, een bloemlezing van vrouwelijke seksuele fantasieën van de Amerikaanse Nancy Friday. Deze verzameling interviews uit 1973 met vrouwen die over hun intieme leven vertellen was destijds een doorslaand succes; door mannen het monopolie op de erotische ­verbeelding te ontnemen, wakkerde ze de seksuele revolutie in de VS aan, schrijft The Telegraph, die haar een seksgodin noemt – voor vrouwen.

Voor haar eigen boek Women’s Desire deed Anderson een oproep op sociale media met de vraag naar de seksuele fantasieën van vrouwen. Ze kreeg 1800 reacties en maakte daaruit een selectie van 174. Onder de fantasieën vinden we ‘piratenschepen die worden bestuurd door lesbiennes, medische studenten die ondernemende gynaecologische onderzoeken uitvoeren en avonturen met een collega’, vat The Independent samen. Ook seks met popster Harry Styles en een trio met de Wemel-tweeling uit Harry Potter behoorden tot het arsenaal.

Het doel is om ‘vrouwen weer een stem te geven in een samenleving waar porno de mannelijke blik bevoordeelt’

The Guardian merkt op dat ‘vrouwen vaak fantaseren over ontmoetingen die worden gekenmerkt door geweld, dwang, gevangenschap en andere vernederingen die in het echte leven angstaanjagend zouden zijn’. De krant bespeurt dan ook een zekere nervositeit bij Anderson, die in haar inleiding benadrukt dat het ‘doel van fantasie is om virtueel te blijven’ en dat deze ‘nooit iemand zijn vrijheid van handelen kan ontnemen’.

Noemt The Independent het doel van dit werk om ‘vrouwen weer een stem te geven in een samenleving waar porno de mannelijke blik en het verlangen bevoordeelt’, volgens The Times is deze intentie volstrekt overbodig; er zouden geen taboes meer zijn. The Guardian beweert het tegenovergestelde, en schrijft vergoelijkend: ‘In een tijd waarin de vrijheid van vrouwen bijna overal ter wereld wordt bedreigd, moet elk project dat hen in staat stelt zich uit te drukken over een aspect van hun leven dat nog te vaak als beschamend wordt beschouwd, worden toegejuicht.’

Overigens werden de meeste recensies van het boek geschreven door ­vrouwen.  

Want (verlangen) van Gillian Anderson verscheen vorige maand in een Nederlandse vertaling bij Luitingh Sijthoff.

Yellow Submarine

Jón Kalman Stefánsson

Origineel en fantasievol verhaal dat de lezer meesleurt in de unieke gedachtewereld van een zevenjarig jongetje. Hij leest het Oude Testament, brengt in zijn fan­tasie The Beatles weer bij elkaar, praat met God en sluit vriendschappen met de doden in het onherbergzame decor van de IJslandse natuur.

---

The age of destroying

Pauline Peyrade

Door de heldere toon is The age of destroying geen loodzwaar boek geworden, al zijn sommige passages huiveringwekkend. De titel is een treffend citaat van Virginia Woolf dat weergeeft hoe verwoestend een moeder-dochterrelatie kan zijn, met alle gevolgen voor verdere vriendschappen en relaties.

---

De toewijding van verdachte X

Keigo Higashino 

Aflevering uit de Galileo-serie, waarin een briljante natuurkundige samenwerkt met de politie om complexe misdaden op te lossen. Alle clichés zijn van toe­passing, zoals ‘ingenieus’, ‘briljante plot­wendingen’, ‘niets is wat het lijkt’ en ‘pageturner’. Maar dan louter in de positieve zin van het woord.

---

Kiezels

Judith Hermann

In dit prachtig uitgegeven en goed vertaalde boek reflecteert Judith Hermann zigzaggend op haar leven: haar vriendschappen, ouders, therapie, schrijverschap en eenzaamheid. Grote thema’s allemaal, dat wel. Maar je blijft ongemerkt aan haar ­lippen hangen. 

---

Kip op je kop

Jowi Schmitz

De vader van Romeo wordt niet meer beter en dat is heel verdrietig. Romeo wil iets verzinnen waar zijn vader blij van wordt: met hem op reis gaan ­bijvoorbeeld, naar de woestijn waar hij zo gelukkig was. Met hulp van zijn buurmeisje Tobi gaat dit bijna lukken. 

 

Omdat 360 niet alles kan vertalen wat de redactie leest, ziet en hoort, tippen wij voor u enkele interessante artikelen, podcasts, documentaires en fotoreportages die wij deze week tijdens het speuren naar mooie journalistiek zijn tegengekomen.

Anne Applebaum schrijft nieuw boek over autocratieën

De journalist Anne Applebaum – bekend van haar boeken over Oost-Europa en winnaar van de Pulitzerprijs in 2004 – heeft onlangs een nieuw boek geschreven dat gaat over autoritaire regimes en autocraten. Het is in het Nederlands verschenen onder de titel Autocratie bv: over dictators en de redding van de democratie. In het boek beschrijft ze wat de dictators van tegenwoordig gemeen hebben en hoe ze ondanks hun verschillende ideologieën elkaar toch op bepaalde punten weten te vinden.

Zo handelen de regimes in Rusland, China en Iran vanuit verschillende overtuigingen, maar er is één ding dat hen bindt: hun afkeer van westerse waarden en van mensenrechten, wat reden genoeg is om een samenwerking aan te gaan. Applebaum stelt dat ‘autocratieën niet worden geregeerd door individuele slechte mensen, maar er zit een compleet en ingewikkeld machtsnetwerk achter’. Gazeta Wyborcza publiceerde een preview van het boek. In The New York Times verscheen er reeds een bespreking van het boek. Een lees- en boekentip van redacteur Marc van Rijswijk.

---

Drie verdiepende leestips

» De intensivering van de Israëlische aanvallen op maandag 23 september op Hezbollah-posities in het zuiden en oosten van Libanon heeft duizenden Libanezen ertoe aangezet hun huizen te ontvluchten. Het dagblad L’Orient-Le Jour gaat op pad om hen te ontmoeten en schetst een portret van een bevolking die doodsbang is voor de ongekende omvang van de bombardementen. Lees hier zijn reportage.

» ‘Argentinië verkeert nog steeds in een crisis; waarom lagere inflatie – en Milei – mogelijk geen blijvertjes zijn.’ Aldus de kop van een analyse van Foreign Affairs. Mileis aanpak veroorzaakte een recessie, en hoewel hij de inflatie tempert, blijven zorgen over werkloosheid en armoede groeien. Vandaag werd zelfs bekend dat het armoedecijfer in Argentinië de 50 procent is gepasseerd. Je leest de politieke analyse van Foreign Affairs hier.

» De Amazone, het grootste regenwoud ter wereld, vecht tegen ontbossing, droogte en recordbranden. Waar komt het geld vandaan om het te redden? Deutsche Welle ging op onderzoek uit. Hun bevindingen lees je hier.

De Spaanse architect en onderzoeker Alejandro Campos Uribe heeft het huis (en de inboedel) van Aldo en Hannie van Eyck in Loenen aan de Vecht als onderwerp gekozen voor zijn promotieonderzoek. Het echtpaar Van Eyck behoort tot de invloedrijkste architecten van de twintigste eeuw. Hun relatief kleine oeuvre is internationaal beroemd geworden, zoals het Burgerweeshuis in Amsterdam (1960), het Sonsbeekpaviljoen in Arnhem (1965) en de speelplaatsen in Amsterdam. 

Er liggen tekeningen, foto’s en kunstwerken die de Van Eycks verzamelden of meenamen van verre reizen

Een selectie uit de omvangrijke persoonlijke collectie van de baanbrekende architecten is nu te zien in het Nieuwe Instituut. In een aantal vitrines liggen tekeningen, foto’s en kunstwerken die de Van Eycks verzamelden of meenamen van verre reizen. In een tijd van eenzijdig modernisme lieten zij zich inspireren door de klassieke oudheid en Noord-Afrikaanse stijlen; niet in de laatste plaats om het westerse superioriteitsgevoel tegen te gaan en andere culturen te erkennen. De vitrines van Campos Uribe, destijds gebruikt om objecten te beschermen, uit hun ­context te halen en toe te eigenen, zijn hier inkijkjes in een andere blik.  

Nieuwe Instituut, Rotterdam, 13/9 t/m 12/1/25

‘Laten we dit maar meteen duidelijk maken: de titel van Taffy Brodesser-Akners nieuwe roman, Long Island Compromise, verwijst naar anale seks. Dat zegt iets over de subtiliteit van het verhaal’, schrijft Ron Charles in The Washington Post. ‘Niet dat iemand zich tot Brodesser-Akner wendt voor subtiliteit. Haar vorige roman (…) was een oogverblindende explosie van komische genialiteit die bewees dat de New York Times-schrijver nog buitensporiger boeiend kon zijn als ze haar eigen personages verzon.’ Dit ‘intelligente en uiterst boeiende debuut’ (The Guardian), Fleishman Is in Trouble, was een internationale hit en werd bovendien tot Disney+-serie verwerkt. 

‘Dit is haar Big American Reform Jewish Novel’

Ook de Britse krant noemt de ‘zelfbewuste verteller die onze aandacht opeist’ als belangrijk kenmerk van deze tweede roman, waarbij de eerste zin van het boek meteen de toon legt: ‘Wil je een verhaal horen met een vreselijk einde?’ Tweede boeken kunnen natuurlijk fataal zijn, benoemt onder andere Sloane Crosley van The New York Times, maar ‘Ik zal nieuwsgierige lezers de spanning besparen en de (…) vraag beantwoorden: is dit boek net zo goed? Het is beter. Dit is haar Big American Reform Jewish Novel. Dit keer doet het minder denken aan Roth (Philip of Henry) en meer aan Franzen (Jonathan)’. Apple TV+ heeft de rechten al gekocht.

Long Island Compromis verscheen 30 augustus bij Prometheus in een vertaling van Petra van Eerden en Frank Lekens.

Omdat 360 niet alles kan vertalen wat de redactie leest, ziet en hoort, tippen wij voor u enkele interessante artikelen, podcasts, documentaires en fotoreportages die wij deze week tijdens het speuren naar mooie journalistiek zijn tegengekomen.

Drie verdiepende leestips

» In 2018 verwoestte een dodelijke aardbeving vierhonderd scholen op het Indonesische eiland Lombok. In het kader van een project voor een circulaire economie worden bepaalde klaslokalen op het eiland herbouwd met behulp van aardbevingsbestendige stenen die gemaakt zijn van gerecycled plastic. De strijd tegen verspilling draagt ook bij aan het verzekeren van een toekomst voor Indonesische kinderen. Lees hier de boeiende reportage van Al Jazeera over deze ‘legoscholen’.

» Toen Italiaanse fascisten in de vorige eeuw de scepter zwaaiden in hun kolonie Eritrea, gebruikten ze de wielersport om hun raciale superioriteit te demonstreren. Tegen de Eritrese wielrenners moesten ze echter algauw het onderspit delven. Eritrea stond al lange tijd bekend als het beste wielerland van Afrika, maar de faam van het land verspreidt zich nu ook internationaal.

Zo schreef de Eritrese wielrenner Biniam Girmay dit jaar geschiedenis door in de Tour de France de groene trui te winnen. Ondanks de uitdagingen, zoals beperkte middelen en restrictief reisbeleid, blijft fietsen een symbool van nationale trots en veerkracht voor Eritrea. In dit artikel van African Arguments lees je hoe een koloniale erfenis een nationale passie werd.

» In afgelegen gebieden van Niger is de digitale kloof groot en nationale operatoren laten het afweten. Hoewel Starlink, een satellietinternetdienst van Elon Musks bedrijf SpaceX, door de Nigerese overheid verboden is, wint het snel terrein in geïsoleerde gebieden. Dankzij het Starlink-systeem lukt het de lokale bevolking om de internettoegang te krijgen die nodig is voor hun sociale en economische leven. Lees hier de reportage van de Nigerese nieuwszender Studio Kalangou.

‘[Excursion] is een film die ‘je dwingt je kijk op tienerrelaties in de huidige tijd te heroverwegen’, schrijft Oslobodjenje, een dagblad in Sarajevo, de hoofdstad van Bosnië en Herzegovina. In deze eerste speelfilm van de Bosnische regisseur Una Gunjak beweert Iman (Asja Zara Lagumdzija), een schoolmeisje uit Sarajevo, tijdens een ‘truth or dare’-spel op een schooluitstapje dat ze met een jongen naar bed is geweest. Deze ogenschijnlijk onschuldige leugen, gevolgd door een zwangerschapsgerucht, leidt tot een schandaal dat het meisje volledig boven het hoofd groeit.

‘Excursion is een film over de seksuele rijping van een tienermeisje uit Sarajevo, in een tijdperk van onzekerheid, de ineenstorting van morele waarden en de heerschappij van de selfiecultuur’, vat Telegram, een nieuwssite uit Zagreb (Kroatië), samen. De film laat zien hoe een ‘speelse leugen’ kan ‘veranderen in (…) collectieve hypocrisie’, aldus het Kroatische dagblad Jutarnji List.

Gunjak wilde onderzoeken wat het vandaag de dag betekent om een ​​meisje te zijn in Bosnië en Herzegovina, en hoe een pubermeisje haar seksualiteit kan ervaren in een patriarchale samenleving, zegt ze in een interview met Jutarnji List. Maar het verhaal is ook universeel en ‘zal weerklank vinden in alle samenlevingen waarin politieke omwentelingen leiden tot conservatisme en radicalisme, die het verlies van andere waarden zouden moeten vervangen’, kenschetst Tportal, een andere Kroatische nieuwssite. 

‘De samenleving geeft er de voorkeur aan de kinderen die slachtoffer zijn van deze schizofrene wereld te veroordelen’

‘[Meisjes] krijgen al heel vroeg seksuele content aangeboden, aangemoedigd door de economie en door bepaalde culturele stromingen. De samenleving doet weinig om dit te veranderen en geeft er de voorkeur aan de kinderen die slachtoffer zijn van deze schizofrene wereld te veroordelen.’

Excursion is echter vooral een film over Imans strijd voor vrijheid, benadrukt de regisseur in Tportal; ze wilde haar niet als slachtoffer neerzetten: ‘Iman is een beetje een vreemd meisje, maar ze is geen buitenstaander, ze gaat bewust tegen de regels in die haar verstikken.’

Dat alle tienerrollen worden gespeeld door jongeren uit Sarajevo, draagt volgens ​​Jutarnji List bij aan de authenticiteit en energie van de film. ‘Het is een van de zeldzame films waarin tieners er niet nep uitzien.’ Bepaalde rollen werden zelfs aangepast aan de persoonlijkheden van de acteurs.

De Poolse kunstenares Małgorzata Mirga-Tas (Zakopane, 1978) werkt met verschillende media, maar is vooral beroemd geworden om haar grootschalige textiele werken waarin ze haar Roma identiteit vanuit een feministisch perspectief viert en ontdoet van vooroordelen. Mirga-Tas’ carrière heeft de afgelopen jaren een grote vlucht genomen, met als hoogtepunt ‘Re-enchanting the World’ een twaalfdelige serie panelen, een voor elke maand van het jaar, die zij maakte voor het Pools paviljoen op de Biënnale van Venetië in 2022.

Critici prijzen de kleuren en de scènes in haar textiele werken

Het Bonnefanten kocht twee delen uit deze serie aan. Door gebruik te maken van foto’s gemaakt in en door de Roma-gemeenschap, kan Mirga-Tas een realistisch en respectvol beeld nabootsen van het Roma-leven. Haar werk wordt beschreven als een ‘visuele sensatie’. Critici prijzen de kleuren en de scènes in haar textiele werken, die zo levendig zijn dat ze bijna lijken te bewegen. 

Ook oogst Mirga Tas veel bijval voor de strijd tegen de stereotypering van Roma en het dominante negatieve beeld dat jarenlang werd gecreeërd.   

Bonnefanten Museum tot 16/2/25

Omdat 360 niet alles kan vertalen wat de redactie leest, ziet en hoort, tippen wij voor u enkele interessante artikelen, podcasts, documentaires en fotoreportages die wij deze week tijdens het speuren naar mooie journalistiek zijn tegengekomen.

9/11-docu laat slechtste en beste van de mens zien

Deze week werden in de VS de aanslagen op de Twin Towers van 11 september 2001 herdacht, afgelopen woensdag 23 jaar geleden. Ter gelegenheid daarvan bracht televisienetwerk National Geographic een uitgebreide documentaire uit van maar liefst tweeënhalf uur waarin de gebeurtenissen van die dag worden langsgelopen aan de hand van videobeelden en interviews met allerlei mensen.

Zo komen er nabestaanden, ooggetuigen, hulpverleners en brandweermannen aan het woord die ieder vanuit hun eigen perspectief en ervaring vertellen wat ze op die dag gezien en gedaan hebben. De documentaire laat op die manier de mens zowel van zijn slechtste als zijn beste kant zien. Je kunt de documentaire hier zien. Een tip van redacteur Marc van Rijswijk.

---

Drie verdiepende leestips

» Tweedehands spullen worden gaandeweg steeds populairder, en grote merken zoals Lego, Ikea, Zara en H&M springen hier nu op in. Vooral jongere consumenten hebben een voorliefde voor tweedehands kleding en meubels. Maar kan de sector echt geld verdienen? Bedrijven zien de trend als een kans om duurzamer te worden en klanten opnieuw te bereiken, maar er zijn vragen over hun motivaties en de impact op traditionele liefdadigheidswinkels. Lees hier de reportage van Financial Times over deze milieuvriendelijke rage.

» Veel jonge Iraniërs, zoals de 27-jarige personal trainer Neda, zijn gaan twijfelen aan de waarde van het huwelijk en geven de voorkeur aan persoonlijke vrijheid boven traditionele verplichtingen. Religieuze leiders dringen aan op meer huwelijken en kinderen om toekomstige bevolkingsafname af te wenden, maar de jongeren verzetten zich hiertegen. Lees hier de boeiende reportage die Financial Times over deze interessante ontwikkeling maakte.

» Georgische orthodoxe bisschoppen blazen op TikTok de Stalinverering nieuw leven in. In een uitgebreide reportage beschrijft New Lines Magazine hoe een religieus icoon met daarop de communistische despoot de rol van de Georgisch-Orthodoxe kerk blootlegde in een campagne om zijn nalatenschap te rehabiliteren en zijn imago op te poetsen. Je leest er hier meer over.

Maria en Nik hebben schoon genoeg van het jachtige bestaan in de hedendaagse samenleving en trekken zich met hun vier kinderen terug in de bossen van Noorwegen. Met geleend geld bouwen ze een droomboerderij waar ze kunnen leven van wat de natuur te bieden heeft. Tot bij Maria kanker wordt vastgesteld en ze niet veel later overlijdt. Vervolgens brengt Nik zijn gezin geleidelijk terug naar de maatschappij. 

Filmmaker Silje Jacobsen wilde aanvankelijk een film maken over het gezinsleven in de natuur, maar legde uiteindelijk vast wat er na Maria’s dood gebeurde. ‘Een even opbeurende als trieste film’, vindt de recensent van de Hongaarse cultuursite NLC. ‘Het thema is intiem en universeel; het gaat over de ontmoeting van droom en werkelijkheid, verdriet, opgroeien en angst voor eenzaamheid. De idylle werkt alleen als er iemand is om het mee te delen. Nik laat zijn dromen varen, maar heeft bij elke beslissing het beste met zijn kinderen voor. Meer had Maria niet van hem kunnen verlangen.’

‘Jacobsen slaagt erin op een organische manier de intimiteit van het gezin vast te leggen’

‘Jacobsen slaagt erin op een organische manier de intimiteit van het gezin vast te leggen: de pijn, twijfels en liefde die per individu verschilt’, schrijft Ricardo Gallegos voor de Spaanse filmsite La Estatuilla. 

Tegelijkertijd blijft hij zitten met vragen over hun drijfveren, filosofie en drang naar onafhankelijkheid. ‘Daarmee is dit de zoveelste film over verdriet waarin de maker de kans laat liggen om aan oppervlakkigheid te ontsnappen.’

In Variety staat Guy Lodge stil bij de verschillende stadia van rouwverwerking in A new kind of wilderness: ‘Misschien kom je nooit over je verdriet heen; je kunt er wel aan wennen.’ Daarnaast bleek het voor hem een ‘tedere observatie’ dat ‘de ervaringen van dit gezin de waarde van de maatschappij aantonen, ook in een verre uithoek van de wereld’. 

Voor Daniel Fienberg van The Hollywood Reporter is het de ‘kleinste documentaire die hij ooit heeft gezien’. Eerst vroeg hij zich waar hij naar zat te kijken, daarna raakte hij ‘ontroerd door het eenvoudige verhaal van een gezin dat met een tragedie wordt geconfronteerd, bij elkaar probeert te blijven en op zoek gaat naar een nieuw normaal’.  

De documentaire A new kind of wilderness van Silje Evensmo Jacobsen draait vanaf 29 augustus in de bioscoop

Deze dubbeltentoonstelling over het verlies van Joods cultureel bezit in Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog gebruikt acht persoonlijke verhalen om de emotionele betekenis achter die eigendommen enigszins voelbaar te maken. 

Veel wordt stilgestaan bij hoe zeer het immateriële gehalte van een voorwerp, dat zo diep verbonden is met de geschiedenis van de joodse identiteit, de waarde mede kan bepalen. 

Een ander verhaal gaat over Dési Goudstikker-Halban, die decennialang vocht om de in de oorlog geconfisqueerde kunstcollectie van haar overleden man Jacques Goudstikker terug te krijgen. Of dat van uitgever Leo Isaac Lessmann, wiens rijke collectie joodse rituele voorwerpen grotendeels werd gestolen en nooit meer is teruggevonden.   

Beroofd, Joods Museum en National Holocaust Museum, Amsterdam, tot 27/10

Omdat 360 niet alles kan vertalen wat de redactie leest, ziet en hoort, tippen wij voor u enkele interessante artikelen, podcasts, documentaires en fotoreportages die wij deze week tijdens het speuren naar mooie journalistiek zijn tegengekomen.

Drie verdiepende leestips

» Zonneparken hebben een superkracht die verder gaat dan schone energie. De locaties bestrijden klimaatverandering en kunnen helpen bij een andere wereldwijde crisis: de ineenstorting van de natuur. Maar tot nu toe hebben de inspanningen om te zorgen voor de leefgebieden van wilde dieren wisselend succes gehad. Lees hier de reportage van The New York Times over deze zonneparken.

» ‘Belmopan, de verbazingwekkende multiculturele hoofdstad van Belize’, zo luidt de enthousiaste kop van een reportage van The New York Times. De kleinste hoofdstad van het Amerikaanse continent, ontworpen in 1961 in een ‘brutalistische’ stedenbouwkundige stijl, heeft de reputatie saai te zijn. Maar veel inwoners zijn blij met de rust en de etnische en taalkundige diversiteit van de stad. Lees hier de reportage en neem een kijkje in de hoofdstad van een onbekend land.

» Bijna 30 jaar geleden stortten miljoenen Lego-stukjes in zee, een gebeurtenis die bekend kwam te staan als de Great Lego Spill. Een containerschip met aan boord 33.000 draken en een paar octopussen kapseisde bijna, met het gevolg dat 5 miljoen stukjes Lego overboord sloegen. Vandaag de dag duiken ze nog steeds op. Je leest er alles over in deze boeiende reportage van The Sydney Morning Herald.