Onderwerpen: Games

Mario en Luigi, oorspronkelijk loodgieter, hebben al vele carrièrepaden gevolgd, van arts tot spokenjager. Bij Mario en Luigi. The Brotherly Epic, op 7 november uitgebracht voor Switch, combineren ze deze beroepen wanneer ze zich in de parallelwereld Concordia bevinden, aan boord van een schip dat een eiland blijkt te zijn. Dit keer gaat het ook weer om het redden van de wereld, maar dan met een focus op het herstellen van de macht, verklapt The New York Times.

The Guardian beschrijft het spel als ‘een nostalgische en zonovergoten ervaring’

The Guardian beschrijft het spel als ‘een nostalgische en zonovergoten ervaring’ en prijst de balans tussen klassieke Mario-mechanismen en nieuwe RPG-elementen (role-playing games) en ‘bro-moves’. Eurogamer benadrukt dat het spel de verwachtingen heeft overtroffen, en noemt het ‘de perfecte remedie voor een sombere herfst’. The Verge merkt op dat ‘Mario voor een personage dat al zo lang bestaat een soort gouden eeuw doormaakt’. 

De enige kritiek die klinkt is technisch van aard. IGN bekritiseert de prestaties op de Switch en vindt de gameplay soms repetitief, maar erkent desondanks dat ‘de verhaallijn en het nautische thema een unieke draai geven aan de serie’.  

De eerste maand van het jaar is nog maar nauwelijks voorbij, of er gaan al stemmen op voor een kandidaat voor ‘beste game van 2024’. Die kandidaat is Prince of Persia: The Lost Crown, op 18 januari uitgebracht voor pc en consoles, en alom geprezen. De hoofdrolspeler in het fantastische universum is Sargon, lid van een elitewacht, ‘de zeven onsterfelijken van Perzië, die de taak hebben om prins Ghassan te vinden, die onder vreemde omstandigheden is ontvoerd’, vat El País samen.

‘Bij bepaalde puzzels worden je hersenen behoorlijk gepijnigd’

Om deze reddingsoperatie uit te voeren moet je naar de mythische berg Qaf, aldus de Amerikaanse site The Verge, die het vooral sterk vindt dat de held, zelf een nieuweling in de betreffende wereld, ‘de indruk wekt dat de Lost Crown-speler tegelijk met hem vooruitgang boekt’. Julian Benson noemt in The Guardian de gevechtsscènes ‘veeleisend’, ‘en bij bepaalde puzzels worden je hersenen behoorlijk gepijnigd’.

Polygon prijst een innovatie die de game biedt: heb je als speler moeite om je te herinneren welke stappen je hebt gezet en hoe, dan kun je in dit spel waar je maar wilt een screenshot maken. Zo beschik je als speler ‘letterlijk [over] een fotografisch geheugen’.

Door Laura Weeda

De virtuele wereld biedt niet alleen afleiding en kansen een ander leven te leiden dan dat van jezelf, maar in sommige gevallen ook hoop – al dan geen valse. Zo stelt het spel Terra Nil, van de Zuid-Afrikaanse onafhankelijke studio Free Lives, spelers in staat om vervuilde omgevingen te zuiveren en vervolgens alle sporen van menselijk ingrijpen te wissen. Op die manier kun je de natuur eindelijk ‘haar rechten terug laten opeisen’, schrijft The Guardian enthousiast.

Een laboratorium voor koraalcultuur laat, eenmaal in zee geïnstalleerd, een mooi koraalrif groeien dat wemelt van schaaldieren, weekdieren en andere schelpdieren. Gemakkelijk recyclebare geothermische energiecentrales leveren warmte en elektriciteit aan gebieden waar een windturbine niet volstaat. En zodra je de natuur in een gebied hebt hersteld, is het tijd om te vertrekken, zonder iets achter te laten. ‘U loopt weg met de zekerheid dat de interacties tussen de lokale fauna en flora het voortbestaan van de regio garanderen, zonder dat er nog menselijke tussenkomst nodig is’, aldus de Britse krant. ‘Je taak is volbracht en je bent niet langer nodig; de game zal je het gevoel geven dat je een god bent.’

Ook gamesite Inverse is gecharmeerd. ‘Je kunt niet anders dan glimlachen wanneer, na zo veel tijd besteed te hebben aan het transformeren van een dorre woestenij in een bloeiend ecosysteem, schattig waggelende pinguïns tevoorschijn komen om het landschap op te fleuren.’ Verschillende reviews spreken bovendien van een ‘rustgevende en diepzinnige ervaring’, waar ook de muziek en geluidseffecten een grote rol in zou spelen. Maar vooral natuurlijk de ondubbelzinnige boodschap: als we het willen, kan het gemakkelijk zijn om de planeet te redden. Een beetje té makkelijk misschien wel, menen de recensenten.

Door Laura Weeda

Terwijl het Laatste Oordeel al nadert, bevinden er zich nog binnengedrongen demonen in het Paradijs die koste wat kost op tijd moeten worden verdreven. Dat is het uitgangspunt van het spel Neon White, dat in juni werd uitgebracht op pc en Nintendo Switch en gemaakt is door Ben Esposito en de kleine studio Angel Matrix. Als speler ben je een van de huurmoordenaars die deze helse taak toebedeeld krijgt (en heb je ook amnesia). ‘Het is een understatement om te zeggen dat dit spel erg snel gaat,’ aldus de Britse gamesite Eurogamer. 

Game Informer is onder andere enthousiast over de invloed van vroegere Japanse actiegames. ‘Volgens Esposito is het spel bedoeld voor “een heel specifiek publiek,”’ aldus het Amerikaanse tijdschrift. ‘Anders gezegd (…): het is gemaakt voor freaks.’

‘Nooit had ik zo’n adrenalinestoot gevoeld als toen ik op de eerste plaats in het klassement belandde’

Toch is het nu al razend populair. Andrew Webster van technologiesite The Verge ‘kan er geen genoeg van krijgen’ en noemt de game ‘enorm bevredigend’. Eric Van Allen van gamesite Destructoid beschreef hoe ‘geweldig (…) het voelt om eindelijk een level onder de knie te hebben’. Blake Hester van Game Informer sprak van ‘een van mijn meest vermakelijke speelervaringen in jaren’. ‘Nooit had ik zo’n adrenalinestoot gevoeld als toen ik op de eerste plaats in het klassement belandde, minder dan een milliseconde voor mijn concurrenten. Als dat geen magie is, weet ik het ook niet meer,’ schreef ook Eurogamer-recensent Oisin Kuhnke. Spelsite Kotaku vat het samen: ‘Neon White is echt zo goed als iedereen beweert.’

Verhuizen staat in de top 3 stressvolle gebeurtenissen – samen met het verlies van een dierbare en een scheiding. Je moet voortdurend beslissingen maken, gaat door allerlei nostalgische emoties en kunt tijdenlang niet bij je spullen. En veel mensen zijn toch al niet dol op verandering. Maar met het spel Unpacking, schrijft Keith Stuart van The Guardian, wordt ‘moving houses’ meer ‘moving’ dan ooit. Het vertaalt alle genoemde kenmerken op een ‘prachtige, rustgevende’ manier, waarbij de speler gaandeweg vrijwel zonder enige tekst het leven van de hoofdpersoon kan reconstrueren. Dat er verschillende interpretaties mogelijk zijn, sluit mooi aan op deze tijd waarin iedereen zijn eigen waarheid heeft.

‘De game vertelt geen verhaal, we krijgen enkel fragmenten, een handvol stukjes van een veel grotere puzzel,’ schrijft gamesite Kotaku, die Unpacked, gemaakt door de Australische studio Witch Beam, geniaal noemt. Door de opzet zijn er geen foute antwoorden – het enige wat je verkeerd kunt doen is boeken op de grond laten liggen, of koekjes in een la opbergen. Daarmee doet het spel, in de woorden van recensent Luke Plunkett, denken aan een ‘rorschachtest gesponsord door Marie Kondo’. Stuart spreekt van een klein spel met grote betekenis, dat hem bovendien veel leerde over zijn eigen leven, smaak, ervaringen en relaties en ‘een van de diepgaandste en ontroerendste ervaringen [opleverde] die ik ooit had tijdens het spelen van een videogame’.

Unpacking is begin november uitgekomen.

Door Laura Weeda