Onderwerpen: Theater

Na een succesvolle tour door Italië strijkt de nieuwste voorstelling van choreograaf Dunja Jocić en het internationale Spellbound Contemporary Ballet neer in Nederland. We, Us and Other Games neemt het publiek mee op een meeslepende reis door het digitale onderbewustzijn. Het verhaal draait om een vader die zijn dochter zoekt in een virtuele wereld, maar langzaam de grip op zijn eigen werkelijkheid verliest.

De voorstelling reflecteert op de groeiende invloed van technologie op onze zintuigen en perceptie

Het gezelschap, bestaande uit acht dansers, voert de toeschouwers langs vreemde, surrealistische landschappen: van androgyne insectenlegers tot gemaskerde feesten. De voorstelling reflecteert op de groeiende invloed van technologie op onze zintuigen en perceptie.

Dunja Jocić, die in 2021 de prestigieuze VSCD Zwaan won voor meest indrukwekkende dansproductie, staat bekend om haar filmische benadering van dans.

31/10 t/m 11/11, zie dunjajocic.com

The Second Woman is een voorstelling die 24 uur duurt en waarin een vrouwelijke performer – Georgina Verbaan dit keer op het Holland Festival – honderd keer één scène herhaalt met honderd tegenspelers, variërend in leeftijd, achtergrond en acteerkwaliteiten. Ze moet dus 24 uur achter elkaar steeds dezelfde break-upscène spelen met steeds wisselende, haar onbekende tegenspelers. De scène gaat over een koppel dat onderhandelt over een langdurige relatie die haar creativiteit, romantiek en vitaliteit heeft verloren. Op een scherm naast de voorstelling draait een tegelijkertijd opgenomen en live gemonteerde video die close-ups laat zien van de meest minieme emotionele expressies. 

Het Holland Festival is de afgelopen maanden op zoek gegaan naar verschillende mannelijke, queer of non-binaire tegenspelers

Het concept van The Second Woman is bedacht door de Australische theatermakers Nat Randall en Anna Breckon en werd eerder uitgevoerd in Taiwan, New York, Londen en Toronto. Met een oproep is het Holland Festival de afgelopen maanden op zoek gegaan naar honderd verschillende mannelijke, queer of non-binaire tegenspelers – voornamelijk onbekende en in veel gevallen niet-professionele acteurs. Iedereen kon zich aanmelden.  

ITA, Amsterdam 28 en 29/6

Wie het werk van de ‘anarcho-post-feministische’ Florentina Holzinger eerder gezien heeft, gaat in het vervolg óf nooit meer, óf wil juist naar elke nieuwe voorstelling van deze Oostenrijkse choreograaf en performancekunstenaar, die allesbehalve klassiek theater maakt. Non-conformistisch en rauw. Bij haar valt van alles te verwachten waar de maag zich van om kan draaien. Het publiek wordt zelfs van tevoren gewaarschuwd voor scènes met zelfverwondingen, bloed, naalden en expliciete weergaven of beschrijvingen van fysiek of seksueel geweld. Deze keer zien we het binnenste van een degenslikker, wordt er een kind verwekt, een helikopter verkracht, een wang aan de vishaak geslagen en kon een bloedige bevalling niet uitblijven. 

In het acrobatische en volledig naakt uitgevoerde ballet Ophelia’s Got Talent speelt water de hoofdrol

In het acrobatische en volledig naakt uitgevoerde ballet Ophelia’s Got Talent – een parodie op een tv-talentenjacht – speelt water de hoofdrol, en dan vooral als maalstroom waarin van alles voorbijkomt, en figureren meerminnen, waternimfen en andere mythische, met het water verbonden vrouwelijke personages. Kortom, een thema waarmee Holzinger de vrije hand heeft om een beeldenstorm te veroorzaken en de toeschouwers een soort rituele ervaring te laten ondergaan, om bestaande ideeën over schoonheid op z’n kop te zetten, haar feministische kritiek en zorgen om het klimaat te uiten, en de toekomst op volstrekt eigenzinnige manier vorm te geven.  

De Singer, Antwerpen, van 21 tot 23/6

SuckerPunch is aangekondigd als ‘de theatervoorstelling die alles wat je dacht te weten over mannelijkheid aan diggelen slaat’. Dat wordt gedaan met high-intensity dans, elektronische beats, punk soul en monologen gebaseerd op waargebeurde ervaringen. De voorstelling is een reactie op een nieuwe golf van anti-lhbti-wetten die in 2021 in Europa (Hongarije, Italië, Rusland) en daarbuiten werden aangenomen.

Makers Manuel Kiros Paolini en Iacopo Loliva voelden de noodzaak om een tegenverhaal te bieden waarin ze kritisch kijken naar religieuze onverdraagzaamheid en conservatieve ideeën rond mannelijkheid. SuckerPunch plaatst de twee protagonisten in een metaforische boksring, waar ze de strijd aangaan met schaamte en seksualiteit in een constante zoektocht naar oprechte intimiteit.

Frascati, Amsterdam, 8-9/9

Joël Pommerat schijnt een van de beste regisseurs en toneelschrijvers van Frankrijk te zijn. Hij heeft in ieder geval sociale diversiteit ruim baan gegeven en acteurs van allerlei pluimage de kans geboden op professionele podia te spelen.

Sinds 2015 heeft hij behalve drie nieuwe stukken weinig van zich laten horen. Maar deze maand is hij terug in Parijs met Amours (2), een zeventig minuten durende medley over liefde voor een klein publiek. Er staan stoelen aan drie zijden van een vierkante ruimte; een verwijzing naar een stuk dat hij in 2019 in een Franse gevangenis maakte. Pommerat werkt al bijna tien jaar met gevangenen als acteurs. Twee van deze gevangenen zijn inmiddels vrijgelaten en onder contract gesteld bij Pommerats theatergezelschap: de Compagnie Louis Brouillard.

Amour (2), Theatre Contemporain, Parijs 8 en 9/6

Voor de voorstelling Hoe ANANSI the stories of the world bevrijdde verdiepten de makers van De Nationale Opera en Het Nationale Ballet zich in de verhalen over de spin Anansi, die in West-Afrika ontstonden, meereisden met de tot slaafgemaakten naar het Caraïbisch gebied – en dankzij Surinaamse en Antilliaanse Nederlanders ons land bereikten. Met muziek van de Zuid-Afrikaanse componist Neo Muyanga. Regie: Kenza Koutchoukali, choreografie: Shailesh Bahoran.

Nationale Opera en Ballet, 13-21 november

‘One Hot Hit,’ schreef The Daily Mail. Niets dan overweldigende recensies voor Frozen, de op de geliefde animatiefilm gebaseerde theaterproductie die nu te zien is in het Londense theater Drury Lane, gevestigd in een monumentaal pand in Covent Garden. Naast visuele hoogtepunten en hartverwarmende ballads geeft deze bewerking een verdieping aan de relatie tussen de zussen Elsa en Anna, die hun beide ouders hebben verloren en
met elkaar het leven moeten ‘uitvinden’.

Met speciale effecten en een bijzondere scenografie is de musical een onvergetelijke ervaring van begin tot eind. Naast bekende songs bevat deze productie nieuwe muziek van Kristen Anderson-Lopez en Robert Lopez, schrijvers van de onvergetelijke – en Oscar winnende – song ‘Let It Go’. Gebaseerd op Hans Christian Andersens sprookje ‘De sneeuwkoningin’, toont Frozen wat zelfacceptatie, empowerment en het verschil tussen goed en kwaad betekenen in een situatie als die van de getormenteerde zussen Anna en Elsa.

Frozen is nu te zien in Drury Lane Theatre in Londen

Door Manuela Klerkx

In Den Bosch geven zowel gelauwerde regisseurs als nieuwe podiumkunstenaars uit binnen- en buitenland voorstellingen die niet altijd ‘in een hokje passen’. Het festival is begonnen op 5 augustus en biedt een zeer divers programma rond dé cultuurstad van het Zuiden.

Theaterfestival Boulevard, t/m 22-8

Door Manuela Klerkx

De Salzburger Festspiele in Oostenrijk waar de crème de la crème uit de operawereld te zien is, gaat door en start met ‘Ouverture spirituelle’ waarmee het honderd jaar oude festival wil ingaan op het begrip vrede, zowel mondiaal als particulier.

‘Wie had nog maar een paar maanden geleden kunnen denken dat in coronatijd uitvoeringen mogelijk zouden zijn van het oprichtingsstuk van de Salzburger Festspiele, Jedermann, Elektra, Così fan tutte of de Negende van Beethoven? Dat een samenkomst van mensen in de naam van kunst opnieuw zou kunnen slagen?’ schrijft de directie van het evenement in een open brief op de website.

17 juli t/m 31 augustus. salzburgerfestspiele.at

Door Manuela Klerkx

Blindness

19 t/m 22 november, Koninklijk Theater Carré, Amsterdam, carre.nl

Op het podium waar in deze periode eigenlijk Herman van Veen had moeten staan, is nu een ingenieus lichtdecor geplaatst, bestaand uit spotjes en tl-balken, waarin een klein publiek kan plaatsnemen met een koptelefoon op, op losse stoeltjes, netjes verspreid van elkaar. In Carré is de theatrale performance Blindness te zien, en vooral te horen; een heuse ‘socially distanced sound installation’, die deze zomer werd ontwikkeld door The Donmar Warehouse in Londen.

Blindness is gebaseerd op de roman De stad der blinden (1995) van de Portugese schrijver José Saramago, een parabel over wat er met de mensheid gebeurt tijdens een pandemie.

In dit geval leidt dat tot extreem geweld en beestachtige taferelen. In Blindness wordt een stad, en later de hele wereld, getroffen door een geheimzinnige oogziekte; in een mum van tijd wordt iedereen blind.

Hoe dat gaat, hoor je van de verteller, de Engelse actrice Juliet Stevenson, bekend van de tv-serie The Politician’s Wife. Die stem, te horen in 3D-geluid, komt af en toe akelig dichtbij: Stevenson rent, gilt en fluistert in je oor, alsof ze pal naast je staat. Enkele spectaculaire licht- en geluidseffecten versterken dit effect. De verteller blijkt de vrouw van een oogarts, de enige die nog kan zien, en zij neemt je mee op een gruwelijke dwaaltocht door een wereld in chaos, vol plunderende, gewelddadige mensen. En toch gloort er aan het eind hoop; ‘don’t lose yourself’ is de slotboodschap