Onderwerpen: Film

  • Wie is wie en wat is wat in de film DNA?

    Wie is wie en wat is wat in de film DNA?

    De Franse schrijfster-regisseur-actrice Maïwenn (bekend van de films Polisse en Mon Roi) maakte met DNA (ADN) een van haar meest ‘introspectieve’ werken tot nu toe, schrijft Hollywood Reporter, die dat woord bewust kiest omdat de schrijfster zelf iets tegen de term autobiografisch zou hebben, omdat het niet zou volstaan.

    Toch vertelt ze hier overduidelijk haar eigen verhaal: dat van een 44-jarige vrouw die wanneer haar grootvader overlijdt ineens geobsedeerd raakt door haar Algerijnse achtergrond. Variety spreekt zelfs van een uitvergroot, bijna ondoordringbaar persoonlijk star vehicle voor Maïwenn zelf, geïnspireerd door haar eigen onderzoek naar haar culturele identiteit.

    Ondanks haar ‘ronduit gepassioneerde investering in het project’ en een aantal ‘intense, rauw vermakelijke scènes van strijdpunten binnen de familie’, zoals de vraag welke bekleding de doodskist moet hebben, wordt DNA volgens het magazine minder boeiend naarmate de focus kleiner wordt. Of zoals HR het verwoordt: er zijn net te veel scènes waarin je hoofdpersoon Neige (Maïwenn zelf) in de pyjama van haar opa op de bank ziet liggen, omringd door een stapel boeken over de Algerijnse Oorlog.

    ‘Een krachtige verkenning van de aanhoudende impact van de personen en plaatsen die ons maken tot wie we zijn’

    Volgens Shadows on the Wall, een blog voor filmrecensies, raken de ‘complexe gevoelslagen’ in de film aan ‘de verschillende aspecten van wat ons menselijk maakt en met elkaar verbindt’, en is DNA weliswaar ‘geen gedenkwaardig drama, maar een krachtige verkenning van de aanhoudende impact van de personen en plaatsen die ons maken tot wie we zijn.’

    Voor The New York Times wordt er tijdens de genoemde familiediscussies net iets te vaak met stoelen gesmeten. ‘Het geweld (…) maakt het onmogelijk te bepalen wie wie is en wat wat is.’ Als we Neiges uit het zicht verloren vader ontmoeten, aldus recensent Jeannette Catsoulis, kunnen we dan ook heel goed begrijpen waarom hij hier afstand van heeft gehouden.

  • De vele gezichten van Tom Hanks’ nieuwe film

    De vele gezichten van Tom Hanks’ nieuwe film

    Je kunt op allerlei manieren kijken naar News of the World, de film waarin Tom Hanks de rol speelt van Jefferson Kyle Kidd, een veteraan uit de burgeroorlog die ‘zowel externe als interne verwondingen heeft opgelopen’, en nu door Texas rijdt om het nieuws aan de bewoners voor te lezen. Hij komt een tienjarig meisje tegen (Helena Zengel) dat een groot deel van haar leven gevangene was van indianenvolk Kiowa en nadat haar ontvoerders zijn vermoord is achtergelaten bij de autoriteiten.

    De Chicago Sun Times ziet in deze film over ‘een wild en rebels meisje dat nooit eerder een volwassene heeft ontmoet die haar medeleven en vriendelijkheid betoonde’ en een door de oorlog getraumatiseerde man vooral een film van hoop: ‘zonder het te beseffen zijn ze misschien wel elkaars laatste redding’. Of, in de woorden van Baltimore Magazine: ‘Precies de film die we nu nodig hebben.’

    Volgens Rolling Stone is het vooral een meesterwerk van Hanks, die de rol met perfecte gelijkmatigheid zou vertolken en ‘niet al te veel stilstaat bij de moeilijke omstandigheden waaruit, ironisch genoeg, het hele drama ontstaat’, terwijl NewsWeek News of the World ziet als een doorbraak van Zengel, die volgens de recensent een gezicht heeft waarnaar je wilt blijven kijken en ‘een blik waarin intelligentie doorschemert’. 

    ComicBook Debate typeert de film als mooi geschoten western, en NOW Toronto spreekt van een ‘white guilt trip’ die onhandig rond koloniaal geweld heen draait, inheemse karakters beperkt tot archetypen en indianen neerzet als magische wilden. (Laura Weeda)

    Nu op Netflix.

  • In Cinema Ecologica gaat het om de natuur

    In Cinema Ecologica gaat het om de natuur

    Onder de naam Cinema Ecologica laat Eye Filmmuseum zien hoe cineasten de verhouding tussen de mens en onze planeet hebben verbeeld: van nagelbijtende rampenfilm tot kunstzinnige meditatie, van romantische natuurervaring tot verbijsterende sciencefictionvoorspelling.

    Still uit 12 Monkeys (1995) met Brad Pitt.

    Daarbij doemen vragen op als: is de mens zelf niet een virus dat alle andere levensvormen bedreigt? Wat als de natuur zelf de hoofdrolspeler is van de film? En: kan ecosciencefiction inzicht geven in ons denken en handelen?

    11 t/m 17 februari 2021, eyefilm.nl/ecologica

  • The Midnight Sky: ‘Het leek zo’n goed idee’

    The Midnight Sky: ‘Het leek zo’n goed idee’

    Netflix zou een datagestuurde benadering hebben bij het creëren van haar ‘content’, maar je hebt geen computers nodig om je te vertellen 
    dat The Midnight Sky een goed idee was, schrijft Rohan Naahar van de 
    Hindustian Times. Een van de bekendste acteurs ter wereld – George Clooney – in de hoofdrol, een script dat klinkt als een mix van twee Oscar-winnende films – Gravity en The Revenant –, die beide ook nog eens kaskrakers werden.

    Clooney zelf was dan ook groot fan. Hij kreeg het script door Netflix opgestuurd omdat de rol bij hem zou passen, maar liet het hoofd van de filmafdeling weten dat hij precies wist hoe deze film geregisseerd moest worden: ‘Veel dialoog eruit, zodat het een soort melancholische meditatie wordt.’ Hij noemt de film, citeert de Financial Times, ‘een schitterend verhaal over wat we elkaar kunnen aandoen als we niet opletten, en als we niet naar de wetenschap luisteren’ – met een verwijzing naar de tijd waarin we leven.

    Ondanks visuele flair en interessante animatie ‘een saaie aangelegenheid’

    Maar de recensenten delen zijn mening niet. Salon noemt de film, waarin Clooney na een apocalyptische gebeurtenis in 2049 op de Noordpool achterblijft en de zorg op zich neemt voor een zevenjarig meisje, ondanks visuele flair en interessante animatie ‘een saaie aangelegenheid’. Leonard Maltin schrijft op zijn eigen filmsite dat hij tijdens het kijken steeds het gevoel had de film eerder te hebben gezien, ‘zo bekend zijn de plotlijnen en (…) actiescènes’. Omdat Clooney als gewoonlijk samenwerkt met de besten, aldus Maltin, ziet het resultaat er fantastisch uit. ‘Maar zelfs de buitengewoon getalenteerde componist Alexandre Desplat [verantwoordelijk voor de filmmuziek] wordt verslagen door zo’n onopvallend scenario.’

    ‘Laat dit een les zijn,’ concludeert ook Naahar. ‘In de haast om met George Clooney te werken, lijkt iedereen over het hoofd te hebben gezien dat het script dringend moest worden bijgeschaafd.’  

    The Midnight Sky is sinds 23 december op Netflix te zien.

  • Feelgood om de moed erin te houden

    Feelgood om de moed erin te houden

    Gerecenseerd: ‘Hoofdrollen verdoezelen gemakzuchtig script.’

    Twee tegengestelde hoofdpersonages, onverwachte situaties, geslaagde grappen, een vleugje drama en een ontknoping die al tijden in de lucht hangt. Hét recept voor een feel good film. Peter Cattaneo, in 1997 doorgebroken met The Full Monty over strippende fabrieksarbeiders, maakte een nieuwe: The Singing Club. De film is gebaseerd op het verhaal van een groep Britse vrouwen die, terwijl hun militaire eega’s in Afghanistan zitten, een zangkoor vormen. Eerst klinkt het nergens naar, maar algauw…

    De formule blijkt opnieuw ‘onweerstaanbaar’, schrijft Benjamin Lee in The Guardian. ‘Cattaneo weet zijn publiek vaardig te bespelen, al is hij soms te behaagziek en wordt het in andere scènes te larmoyant. Maar ook dan wordt de film gedragen door zijn hoofdrolspeelsters. Zonder Kirstin Scott Thomas en Sharon Horgan zouden we de scriptschrijvers hun missers niet zo gauw vergeven.’

    Ook Paul Byrnes van The Sydney Morning Herald heeft een ‘amusante’ film gezien. Wel vindt hij dat Cattaneo te nadrukkelijk het drama najaagt: ‘We weten heus wel dat die vrouwen doodsangsten uitstaan. Bovendien, met al die muziek komen de tranen vanzelf.’ 

    Kristin Scott Thomas (links) en Sharon Horgan in The Singing Club

    ‘De perfecte film om “confinement” en mondkapje achter ons te laten’, vindt Laurent Cambon van de Franse cultuursite A-Voir-A-Lire: ‘Het plezier van de actrices spat van het doek. Daarnaast is het, door de aanstekelijke en toegankelijke Britse liedjes uit de jaren ’90, een geheide aanrader voor leraren Engels.’ 

    Barbara Munker van de Rheinische Post spreekt van een ‘onderhoudende’ film maar mist verrassing en diepgang. ‘Zelden komen de zorgen van de vrouwen tot uiting, laat staan hun kritiek op het Britse leger. (…) Catteneo legt zijn personages nog wel wat obstakels in de weg, maar stevent rechtstreeks af op de finale. Nee, dan zijn strippende mannen toch een stuk vermakelijker.’

    The Singing Club van Peter Catteaneo draait vanaf 19 november in de bioscoop

    Door Diederik Samwel

  • Politiedrama met duivels dilemma

    Politiedrama met duivels dilemma

    Een ongeloofwaardig maar zenuwslopend verhaal

    FILM – Volgens de statistieken komen uitzettingen maar al te vaak voor in Frankrijk, waar vorig jaar alleen al bijna 24.000 mensen ‘naar huis’ werden gestuurd, schrijft The Hollywood Reporter. Maar in het ‘geoliede maar nogal hardhandige’ politiedrama Police, van regisseur Anne Fontaine, drijft de opdracht drie agenten ‘over de rand en richting het onbekende’.

    Agenten Virginie (Virginie Efira), Aristide (Omar Sy) en Erik (Grégory Gadebois), die elk hun redenen hebben om niet naar huis te willen, worden ’s nachts op een brand in een detentiecentrum afgestuurd. Ze krijgen de opdracht een vluchteling van Tadzjiekse afkomst, Tohirov (de Iraanse acteur Payman Maadi), op de luchthaven van Roissy op het vliegtuig te zetten naar zijn vaderland. Virginie begrijpt al snel dat hun gevangene een politiek vluchteling is die in zijn land de dood riskeert, en komt voor een duivels dilemma te staan, waarin ze haar compagnons betrekt: kiest ze voor haar beroepsmatige of haar morele plicht?

    ‘Nooit leek de reis van Parijs naar Roissy, met een omweg door de noordelijke buitenwijken, zo rijk aan wendingen,’ schrijft Le Monde. ‘De Renault Kangoo wordt getransformeerd tot het theater van een verstikkend samenzijn van vier rauwe personages’, die regelmatig van stuur wisselen. In deze benauwende setting moeten de karakters de film grotendeels dragen, schrijft filmmagazine Screen Daily, waar ze volgens alle kritieken ruimschoots in slagen. Erik is humeurig en zwaar gefrustreerd, Aristide het ene moment lomp, het andere gevoelig en warm, en Virginie geeft niet te veel prijs, maar ‘roept intense emotionele onrust op achter de kalme buitenkant’.

    Wie alleen niet uit de verf komt, is Tohirov, die weinig anders doet dan ‘angstig en bevend’ toekijken. ‘Het komt wel erg goed uit dat de man geen woord Frans of Engels spreekt’, stipt THR aan. ‘Net als sommige andere details in het script is dit hoogst ongeloofwaardig.’ Screen Daily merkt op: ‘In tegenstelling tot de humanistische bedoelingen van de film [komt dit personage] onaangenaam dicht in de buurt van het stereotype (…) van de inwisselbare, onkenbare buitenlander.’

    Vanaf 26 november in de (online)bioscoop.