Onderwerpen: Cultuur

  • De vele gezichten van Tom Hanks’ nieuwe film

    De vele gezichten van Tom Hanks’ nieuwe film

    Je kunt op allerlei manieren kijken naar News of the World, de film waarin Tom Hanks de rol speelt van Jefferson Kyle Kidd, een veteraan uit de burgeroorlog die ‘zowel externe als interne verwondingen heeft opgelopen’, en nu door Texas rijdt om het nieuws aan de bewoners voor te lezen. Hij komt een tienjarig meisje tegen (Helena Zengel) dat een groot deel van haar leven gevangene was van indianenvolk Kiowa en nadat haar ontvoerders zijn vermoord is achtergelaten bij de autoriteiten.

    De Chicago Sun Times ziet in deze film over ‘een wild en rebels meisje dat nooit eerder een volwassene heeft ontmoet die haar medeleven en vriendelijkheid betoonde’ en een door de oorlog getraumatiseerde man vooral een film van hoop: ‘zonder het te beseffen zijn ze misschien wel elkaars laatste redding’. Of, in de woorden van Baltimore Magazine: ‘Precies de film die we nu nodig hebben.’

    Volgens Rolling Stone is het vooral een meesterwerk van Hanks, die de rol met perfecte gelijkmatigheid zou vertolken en ‘niet al te veel stilstaat bij de moeilijke omstandigheden waaruit, ironisch genoeg, het hele drama ontstaat’, terwijl NewsWeek News of the World ziet als een doorbraak van Zengel, die volgens de recensent een gezicht heeft waarnaar je wilt blijven kijken en ‘een blik waarin intelligentie doorschemert’. 

    ComicBook Debate typeert de film als mooi geschoten western, en NOW Toronto spreekt van een ‘white guilt trip’ die onhandig rond koloniaal geweld heen draait, inheemse karakters beperkt tot archetypen en indianen neerzet als magische wilden. (Laura Weeda)

    Nu op Netflix.

  • Marcel Bascoulard als volleerd crossdresser

    Marcel Bascoulard als volleerd crossdresser

    Al in 1942 maakte deze ‘artiste maudit’ even mysterieuze als ontroerende staande portretten van zichzelf verkleed als vrouw. Aanvankelijk aarzelend poseerde hij binnenshuis, gekleed in rijkelijk versierde zelfgemaakte negentiende-eeuwse avondjurken of dito lange rokken. Of hij liet zich buitenshuis fotograferen ergens aan een bosrand of op het platteland, door een vriend met een zelfgemaakte camera, als zelfbewuste man in dameskleren, zonder enige vorm van schaamte. Toen al manifesteerde hij zich als een volleerde ‘crossdresser’. 

    Naast fotograaf was autodidact Bascoulard ook een begenadigd tekenaar, vooral van zijn geboortestad Bourges en het landschap er omheen. Naar het schijnt betaalde hij daarmee de lokale bakker en slager. Zijn foto’s beschouwde hij als ‘kunst’. 

    © Galerie Christophe Gaillard

    Wellicht kan zijn interesse voor thema’s als identiteit, sekse en travestie verklaard worden door een traumatische ervaring uit zijn jeugd. Hij was negentien toen zijn moeder zijn vader doodschoot en levenslang werd opgesloten in een psychiatrische instelling.

    Bascoulard stierf zelf in 1978 door een kogel van een jonge onverlaat uit de buurt, volgens de rechtbank. Veertig jaar na zijn dood hingen enkele van zijn foto’s op de Biennale van Venetië in het museum Punta della Dogana. De invloed van Bascoulard op kunstenaars als Pierre Molinier en Urs Lüthi laat zich gemakkelijk raden.  

    Marcel Bascoulard (1813-1978)
    Tot en met 27 februari. Galerie Christophe Gaillard, Parijs. www.galeriegaillard.com

    Door Manuela Klerkx

  • Brafa organiseert een kunstbeurs die anders is dan anders

    Brafa organiseert een kunstbeurs die anders is dan anders

    Ondanks alle coronamaatregelen besloot de organisatie van de inspirerende beurs voor moderne en hedendaagse kunst Brafa, die jaarlijks in Thurn en Taxis in Brussel plaatsvindt, toch doorgang te laten vinden. Maar anders dan anders.

    Dus nodigden ze alle deelnemende galeries van over de hele wereld – 129 in totaal – uit om in hun eigen galerie mini-Brafa-tentoonstellingen te organiseren met werk van kunstenaars die al voor deelname aan de beurs geselecteerd waren.

    Met galeries in 14 landen, van België en Zwitserland tot de VS en Rusland; en in 38 steden, waaronder Brussel, Milaan, Boedapest en Nagoya, wordt Knokke-Heist, met 11 deelnemende kunsthandels, ongetwijfeld een van de hoogtepunten van deze unieke editie. 

    Te bezoeken op 30 en 31 januari 2021 en op 6 en 7 februari 2021 van 11.00 tot 18.00 uur op verschillende locaties. Online via www.brafa.art/nl/exhibitors

    Door Manuela Klerkx

  • Coco Chanel in beeld en geluid

    Coco Chanel in beeld en geluid

    Het werd tijd, vijftig jaar na haar dood wordt het grote vakmanschap van Gabrielle – Coco – Chanel eindelijk geëerd met een tentoonstelling in een toonaangevend museum. Wie kent ze niet? De ‘little black dress’, Number 5, de parelkettingen, de sierstiksels, de schandalen. De simpele, tijdloze stijl van Chanel blijft onovertroffen. En wist u dat ze intensief samenwerkte met legendarische creatieven als Cocteau, Stravinsky, Picasso en Diaghilev? Bekijk dan zolang de lockdown duurt de film Inside Chanel over leven, inspiratie en werk van Coco. 

    Of luister naar de podcast ‘Chanel connects’, waarin bekende talenten uit de muziek-, kunst-, film-, dans-, mode-, en architectuurwereld – van Pharrell Williams tot Tilda Swinton – reflecteren over de toekomst van cultuur in een radicaal veranderende wereld. Dan bent u weer bij op dat gebied. 

    Gabrielle Chanel Fashion Manifesto

    Tot en met 14 maart in Musée de la Mode de la Ville, Parijs. www.palaisgalliera.paris.fr

    Door Manuela Klerkx

  • Niemand ziet twee keer dezelfde El Anatsui

    Niemand ziet twee keer dezelfde El Anatsui

    De eerste keer dat je een El Anatsui ziet, schijnt onvergetelijk te zijn. Het moment zou ‘het begin van een nieuw tijdperk’ zijn, ‘wonderbaarlijk’, een ‘water-verandert-in-wijnmoment’, beschrijft The New Yorker. Volgens The Hudson Review is de ervaring voor vrijwel iedereen ‘onverwacht (…) en aangenaam verwarrend’.

    De 76-jarige Ghanese kunstenaar, die grotendeels in Nigeria woont en vooral bekend is vanwege zijn werk met flessendoppen, is ook in andere opzichten baanbrekend. Zo was hij de eerste zwarte kunstenaar die volgens ‘internationale maatstaven’ verdiende.

    ‘Vóór hem was er vrijwel altijd sprake van een of andere korting vanuit de gedachte: “Wat moet een Afrikaanse kunstenaar met zo veel geld?”’ vertelt The New Yorker. Ook was hij de eerste Afrikaanse kunstenaar die, met Triumphant Scale vorig jaar in Bern en München, een eigen tentoonstelling had in grote westerse musea. 

    Om zijn monumentale werken voor deze tentoonstelling te voltooien, ‘breidde hij zijn werkplaats uit naar de gemeenschap’, schrijft New African Magazine. Hij rekruteerde meer dan 150 mensen. De schoonheid en rijkheid van zijn sculpturen is dan ook deels te danken aan het besef van de kijker dat ze met intensieve handenarbeid zijn vervaardigd, meent Nka, een kunsttijdschrift dat werd opgericht door de curatoren van Triumphant Scale en ‘brede kritische aandacht voor Afrikaanse kunstenaars’ beoogt.

    Zijn materiaalkeuze licht Anatsui onder andere toe in The Guardian. Flessendoppen zijn veelzijdiger dan canvas en olieverf, aldus de kunstenaar; elke dop is met talloze individuen in aanraking geweest. Zijn werken ziet hij als ‘een concentratie van spirituele lading’, en als iets wat leeft. Hij maakt geen schetsen voordat hij aan de slag gaat, want ook ‘bomen groeien zonder blauwdruk’, citeert The New Black Magazine de kunstenaar. Met als gevolg dat niemand ooit twee keer dezelfde El Anatsui ziet.

    Het Stedelijk Museum in Amsterdam kocht onlangs Anatsui’s wandsculptuur In the World But Don’t Know the World (openingsbeeld).

  • In Cinema Ecologica gaat het om de natuur

    In Cinema Ecologica gaat het om de natuur

    Onder de naam Cinema Ecologica laat Eye Filmmuseum zien hoe cineasten de verhouding tussen de mens en onze planeet hebben verbeeld: van nagelbijtende rampenfilm tot kunstzinnige meditatie, van romantische natuurervaring tot verbijsterende sciencefictionvoorspelling.

    Still uit 12 Monkeys (1995) met Brad Pitt.

    Daarbij doemen vragen op als: is de mens zelf niet een virus dat alle andere levensvormen bedreigt? Wat als de natuur zelf de hoofdrolspeler is van de film? En: kan ecosciencefiction inzicht geven in ons denken en handelen?

    11 t/m 17 februari 2021, eyefilm.nl/ecologica

  • Een (kunst)geschiedenis van de zeevaart

    Een (kunst)geschiedenis van de zeevaart

    Alle walvisvaarders droegen een wollen muts en niet alleen tegen de barre kou; allemaal hadden ze een specifiek patroon, zodat de in dikke kleding verstopte mannen toch herkenbaar waren. Dat verklaart ook waarom alle tweehonderd skeletten die op Spitsbergen gevonden zijn een muts op hadden.

    Een zo’n muts figureert nu in Maritieme Meesterwerken, een tentoonstelling die de collectie van Museum Boijmans van Beuningen en het Maritiem Museum voor het eerst samenbrengt. Het leuke is dat de verhalen achter de kunstwerken niet alleen vanuit de kunst, maar ook vanuit de geschiedenis van de zeevaart worden belicht.

    Bewapend koopvaardijschip en andere vaartuigen voor Dordrecht, circa 1600-1625. Olieverfschilderij op paneel door Cornelis Claesz van Wieringen (1575/1577-1633).
    © Eric van Straaten

    Dan blijkt bijvoorbeeld dat het schilderij Terugkeer van de reddingsboot (1876) van Hendrik Mesdag verslag doet van een reddingsactie die daadwerkelijk heeft plaatsgevonden, in de nacht van 27 op 28 november 1873. Of dat de ark van Noach van Jheronimus Bosch meer lijkt op een roeiboot waar nog niet één olifant in zou passen, laat staan van elke diersoort twee exemplaren. 

    12 februari 2021 t/m 4 september 2022, Maritiem Museum, Rotterdam, maritiemmuseum.nl

  • ‘Onconventioneel, maf en soms anarchistisch’

    ‘Onconventioneel, maf en soms anarchistisch’

    ‘Oud en nieuw tegelijk, en juist daarom eigentijds. Een mix van Picasso, Cobra en Asger Jorn, met een vleugje Basquiat.’ Zo probeert het Britse kunstmagazine Dazed het werk van de Engelse kunstenaar Daniel Crews-Chubb te typeren. 

    In 2015 zat Crews-Chubb (36) een paar maanden in Istanboel als artist in residence. Op de muren van kunstgalerie Galerist mocht hij zich uitleven voor zijn eerste solotentoonstelling. Silla Aggül van de Turkse krant  Evrensel zag ‘abstracte en figuratieve muurschilderingen waarin telkens een koppel is afgebeeld dat zowel in harmonie leeft als conflicten uitvecht’.

    © Daniel Crews-Chubb / www.artland.com/exhibitions

    Begin 2020 vestigde Crews-Chubb voorgoed zijn naam toen hij mocht 
    exposeren tijdens Art Basel in Hongkong. Waarschijnlijk ook omdat de kunstbeurs kort na het uitbreken van de coronapandemie volledig online ging en daardoor massa’s extra kunstinkopers uit alle windstreken aantrok, vlogen zijn kunstwerken over de toonbank. Die trend hield aan. Tijdens de kunstbeurs Frieze in New York in mei waren vijf van zijn zes tentoongestelde doeken een kwartier na de opening verkocht. 

    David Pagel van The Los Angeles Times noemt het werk van Crews-Chubb ‘onconventioneel, maf en soms zelfs anarchistisch. Zouden ze er billboards van maken, dan kwam het verkeer onherroepelijk vast te zitten.’ Pagel spreekt van een ‘fysieke, gelaagde’ stijl: ‘Door de uiterst zorgvuldige constructies van schetsen, falen, doorzetten en opnieuw beginnen openbaart zich een authentieke waarheid: dat schoonheid zonder een klodder smerigheid lang niet zo boeiend is.’

    De vraag is waar je het werk van Crews-Chubb kunt zien nu het zo goed 
    verkoopt en musea en galerieën gesloten zijn. In The Observer tipt criticus Helen Holmes museum Artland in New York. Dat blijft de komende tijd weliswaar ook dicht maar blijkt digitaal prima toegankelijk. De ‘fascinerende’ werken van Crews-Chubb komen volgens Holmes goed tot hun recht in een ‘uitmuntende’ 3D-rondleiding. ‘Je kunt geheel naar eigen inzicht inzoomen en zelf je perspectief bepalen. Toegegeven, niet de sfeer en de lichtval van een écht galeriebezoek maar het komt aardig in de buurt.’ 

    Werken van Daniel Crews-Chubb zijn onbeperkt te zien via www.artland.com/exhibitions

  • Slavernijverhalen uit eerste hand

    Slavernijverhalen uit eerste hand

    Al in 2017 aangekondigd, nu eindelijk daar: de eerste grote tentoonstelling over slavernij in de Nederlandse koloniale periode, het donkerste en tot voor kort meest onderbelichte hoofdstuk uit onze vaderlandse geschiedenis. De tentoonstelling omvat veel objecten die niet eerder in het Rijksmuseum te zien zijn geweest: persoonlijke bezittingen die werden gekoesterd, maar ook werktuigen die op de plantages werden gebruikt, zoals een balk met ijzeren kettingen waaraan meerdere slaven tegelijk konden worden vastgeketend. 

    In tien zalen staan tien personen centraal die slaaf waren, vochten tegen slavernij of rijk zijn geworden dankzij slavernij. Een daarvan is Wally, een slaaf die werkte op een Nederlandse plantage in Suriname. Hij vluchtte, werd gepakt en ontsnapte ternauwernood aan een gruwelijke dood. Een ander is de in 1707 overleden Surapati, een slaaf van een Nederlands echtpaar in Batavia die later vocht tegen de Verenigde Oost-Indische Compagnie (VOC). Hij werd in 1975 uitgeroepen tot nationale held van Indonesië.

    Anoniem, ‘Tot slaaf gemaakte mannen graven trenzen’, ca. 1850. Amsterdam, Rijksmuseum.

    Verrassend genoeg is Oopjen Coppit, de ene helft van Rembrandts Marten & Oopjen, ook een van de tien hoofdpersonen. Oopjens schoonvader was rijk geworden door de verwerking van suikerriet dat op Braziliaanse plantages was geteeld en geoogst door slaven. En na de dood van Marten trouwde Oopjen met Maerten Daey, die in Brazilië had gevochten en uit eerste hand kon vertellen hoe het er op de plantages aan toeging.

    Omdat het museum naar verwachting ook de komende tijd nog beperkt bezoekers mag toelaten, is er ook een onlineversie van de tentoonstelling gemaakt. Daarnaast verschijnt er bij de expositie een magazine dat wordt uitgedeeld aan alle scholen in Nederland, de Antillen en Suriname.

    12 februari t/m 30 mei 2021 in het Rijksmuseum, Amsterdam, rijksmuseum.nl

  • The Midnight Sky: ‘Het leek zo’n goed idee’

    The Midnight Sky: ‘Het leek zo’n goed idee’

    Netflix zou een datagestuurde benadering hebben bij het creëren van haar ‘content’, maar je hebt geen computers nodig om je te vertellen 
    dat The Midnight Sky een goed idee was, schrijft Rohan Naahar van de 
    Hindustian Times. Een van de bekendste acteurs ter wereld – George Clooney – in de hoofdrol, een script dat klinkt als een mix van twee Oscar-winnende films – Gravity en The Revenant –, die beide ook nog eens kaskrakers werden.

    Clooney zelf was dan ook groot fan. Hij kreeg het script door Netflix opgestuurd omdat de rol bij hem zou passen, maar liet het hoofd van de filmafdeling weten dat hij precies wist hoe deze film geregisseerd moest worden: ‘Veel dialoog eruit, zodat het een soort melancholische meditatie wordt.’ Hij noemt de film, citeert de Financial Times, ‘een schitterend verhaal over wat we elkaar kunnen aandoen als we niet opletten, en als we niet naar de wetenschap luisteren’ – met een verwijzing naar de tijd waarin we leven.

    Ondanks visuele flair en interessante animatie ‘een saaie aangelegenheid’

    Maar de recensenten delen zijn mening niet. Salon noemt de film, waarin Clooney na een apocalyptische gebeurtenis in 2049 op de Noordpool achterblijft en de zorg op zich neemt voor een zevenjarig meisje, ondanks visuele flair en interessante animatie ‘een saaie aangelegenheid’. Leonard Maltin schrijft op zijn eigen filmsite dat hij tijdens het kijken steeds het gevoel had de film eerder te hebben gezien, ‘zo bekend zijn de plotlijnen en (…) actiescènes’. Omdat Clooney als gewoonlijk samenwerkt met de besten, aldus Maltin, ziet het resultaat er fantastisch uit. ‘Maar zelfs de buitengewoon getalenteerde componist Alexandre Desplat [verantwoordelijk voor de filmmuziek] wordt verslagen door zo’n onopvallend scenario.’

    ‘Laat dit een les zijn,’ concludeert ook Naahar. ‘In de haast om met George Clooney te werken, lijkt iedereen over het hoofd te hebben gezien dat het script dringend moest worden bijgeschaafd.’  

    The Midnight Sky is sinds 23 december op Netflix te zien.

  • Godinnen van de art nouveau. Houvast in verwarrende tijden

    Godinnen van de art nouveau. Houvast in verwarrende tijden

    Kunstenaars van de art nouveau (1890– 1914) putten hun inspiratie vooral uit de natuur, en decoreerden hun gebouwen, interieurs en gebruiksvoorwerpen rijkelijk met motieven uit de wereld van planten en dieren – maar ook met vrouwen. De vrouw is rond 1900 namelijk droom én nachtmerrie van een hele generatie die de werkelijkheid probeert te ontvluchten. Lieflijke maagden, wrede minnaressen, vrome madonna’s en andere clichés bepalen de boekillustraties van Aubrey Beardsley, de sieraden van René Lalique en de affiches van Alphonse Mucha.

    Ze staan voor hogere idealen, universeel menselijke gevoelens of tijdloze deugden

    De tentoonstelling laat zien dat achter deze mythische wezens vaak een diepere betekenis schuilt. Technologie en wetenschap hebben eind negentiende eeuw nieuwe inzichten en vrijheden gebracht, maar de vooruitgang heeft ook angst en twijfel gezaaid. In dat spanningsveld is het niet zozeer de schoonheid van godinnen, nimfen, feeksen, engelen en feeën die kunstenaars aantrekt, maar vooral hun symbolische waarde. Ze staan voor hogere idealen, universeel menselijke gevoelens of tijdloze deugden, en geven houvast aan een samenleving in verwarring – tegelijkertijd strijden de eerste feministen voor onderwijs, kiesrecht en een eigen carrière.


    Godinnen van de art nouveau is vanaf 20 januari 2021, Allard Pierson, Amsterdam, allardpierson.nl

  • Uitbarsting van vrijgevigheid

    Uitbarsting van vrijgevigheid

    Gerecenseerd: Kunstenaars steunen elkaar

    De Britse kunstenaar Matthew Burrows was altijd al geïnteresseerd in de lastige economische kant van zijn vak, waarover hij ook als mentor doceert. Toen dat aspect dit jaar nog eens flink werd bemoeilijkt, kwam hij met de hashtag #artistsupportpledge. Het idee is simpel, schrijft Lifestyle Asia: kunstenaars bieden werk aan tegen een prijs van minder dan 200 pond of dollar, afhankelijk van de regio. Als een kunstenaar vijf werken verkoopt, zegt deze toe op zijn beurt van een andere aanbieder werk af te nemen. Vanaf de lancering midden maart tot nu is het doe-het-zelfproject explosief gegroeid, met bijna een half miljoen werken en een geschatte omzet van 60 miljoen pond, bericht ArtReview

    Burrows beschrijft zijn steunbetuiging op kunstsite Studio International als een manier om geld te creëren op basis van een ‘cultuur van vrijgevigheid’, waarmee bovendien de poortwachters en machtsstructuren van de kunstwereld worden omzeild. (The New York Times tekent daarbij aan dat het initiatief ‘om zoveel duizenden creatieve individuen te helpen mogelijk werd gemaakt door Instagram, eigendom van Facebook’.) Le Monde spreekt de hoop uit dat ‘deze uitbarsting van vrijgevigheid niet zal eindigen zodra er weer vernissages kunnen plaatsvinden’.

    De oproep Mattew Burrows van op Instagram

    Na (online)tentoonstellingen van de VS tot Maleisië en van Denemarken tot India is binnenkort in De Balie, in Amsterdam, de expositie #artistsupportpledge te zien, waar werk van bijna honderd Nederlandse kunstenaars wordt aangeboden. 

    De tentoonstelling #artistsupportpledge is van 12 december t/m 3 januari te zien op de bovenfoyer van De Balie.

  • Feelgood om de moed erin te houden

    Feelgood om de moed erin te houden

    Gerecenseerd: ‘Hoofdrollen verdoezelen gemakzuchtig script.’

    Twee tegengestelde hoofdpersonages, onverwachte situaties, geslaagde grappen, een vleugje drama en een ontknoping die al tijden in de lucht hangt. Hét recept voor een feel good film. Peter Cattaneo, in 1997 doorgebroken met The Full Monty over strippende fabrieksarbeiders, maakte een nieuwe: The Singing Club. De film is gebaseerd op het verhaal van een groep Britse vrouwen die, terwijl hun militaire eega’s in Afghanistan zitten, een zangkoor vormen. Eerst klinkt het nergens naar, maar algauw…

    De formule blijkt opnieuw ‘onweerstaanbaar’, schrijft Benjamin Lee in The Guardian. ‘Cattaneo weet zijn publiek vaardig te bespelen, al is hij soms te behaagziek en wordt het in andere scènes te larmoyant. Maar ook dan wordt de film gedragen door zijn hoofdrolspeelsters. Zonder Kirstin Scott Thomas en Sharon Horgan zouden we de scriptschrijvers hun missers niet zo gauw vergeven.’

    Ook Paul Byrnes van The Sydney Morning Herald heeft een ‘amusante’ film gezien. Wel vindt hij dat Cattaneo te nadrukkelijk het drama najaagt: ‘We weten heus wel dat die vrouwen doodsangsten uitstaan. Bovendien, met al die muziek komen de tranen vanzelf.’ 

    Kristin Scott Thomas (links) en Sharon Horgan in The Singing Club

    ‘De perfecte film om “confinement” en mondkapje achter ons te laten’, vindt Laurent Cambon van de Franse cultuursite A-Voir-A-Lire: ‘Het plezier van de actrices spat van het doek. Daarnaast is het, door de aanstekelijke en toegankelijke Britse liedjes uit de jaren ’90, een geheide aanrader voor leraren Engels.’ 

    Barbara Munker van de Rheinische Post spreekt van een ‘onderhoudende’ film maar mist verrassing en diepgang. ‘Zelden komen de zorgen van de vrouwen tot uiting, laat staan hun kritiek op het Britse leger. (…) Catteneo legt zijn personages nog wel wat obstakels in de weg, maar stevent rechtstreeks af op de finale. Nee, dan zijn strippende mannen toch een stuk vermakelijker.’

    The Singing Club van Peter Catteaneo draait vanaf 19 november in de bioscoop

    Door Diederik Samwel

  • Politiedrama met duivels dilemma

    Politiedrama met duivels dilemma

    Een ongeloofwaardig maar zenuwslopend verhaal

    FILM – Volgens de statistieken komen uitzettingen maar al te vaak voor in Frankrijk, waar vorig jaar alleen al bijna 24.000 mensen ‘naar huis’ werden gestuurd, schrijft The Hollywood Reporter. Maar in het ‘geoliede maar nogal hardhandige’ politiedrama Police, van regisseur Anne Fontaine, drijft de opdracht drie agenten ‘over de rand en richting het onbekende’.

    Agenten Virginie (Virginie Efira), Aristide (Omar Sy) en Erik (Grégory Gadebois), die elk hun redenen hebben om niet naar huis te willen, worden ’s nachts op een brand in een detentiecentrum afgestuurd. Ze krijgen de opdracht een vluchteling van Tadzjiekse afkomst, Tohirov (de Iraanse acteur Payman Maadi), op de luchthaven van Roissy op het vliegtuig te zetten naar zijn vaderland. Virginie begrijpt al snel dat hun gevangene een politiek vluchteling is die in zijn land de dood riskeert, en komt voor een duivels dilemma te staan, waarin ze haar compagnons betrekt: kiest ze voor haar beroepsmatige of haar morele plicht?

    ‘Nooit leek de reis van Parijs naar Roissy, met een omweg door de noordelijke buitenwijken, zo rijk aan wendingen,’ schrijft Le Monde. ‘De Renault Kangoo wordt getransformeerd tot het theater van een verstikkend samenzijn van vier rauwe personages’, die regelmatig van stuur wisselen. In deze benauwende setting moeten de karakters de film grotendeels dragen, schrijft filmmagazine Screen Daily, waar ze volgens alle kritieken ruimschoots in slagen. Erik is humeurig en zwaar gefrustreerd, Aristide het ene moment lomp, het andere gevoelig en warm, en Virginie geeft niet te veel prijs, maar ‘roept intense emotionele onrust op achter de kalme buitenkant’.

    Wie alleen niet uit de verf komt, is Tohirov, die weinig anders doet dan ‘angstig en bevend’ toekijken. ‘Het komt wel erg goed uit dat de man geen woord Frans of Engels spreekt’, stipt THR aan. ‘Net als sommige andere details in het script is dit hoogst ongeloofwaardig.’ Screen Daily merkt op: ‘In tegenstelling tot de humanistische bedoelingen van de film [komt dit personage] onaangenaam dicht in de buurt van het stereotype (…) van de inwisselbare, onkenbare buitenlander.’

    Vanaf 26 november in de (online)bioscoop.

  • Intens portret van verborgen realiteit

    Intens portret van verborgen realiteit

    Paul Huf Award voor ‘een geschiedenis van vrouwenhaat’

    FOTOGRAFIE – Er is nóg een epidemie die we kunnen bestrijden, dacht Laia Abril toen ze de vele foto’s bekeek van oorlogen en armoede: boulimia. Gedreven door haar eigen ervaring en een vermeend gebrek aan informatie wilde ze het taboe rondom de ziekte doorbreken, vertelt ze in een interview met Vice. Hiervoor fotografeerde ze onder andere selfies van een ‘pro-ana’-site, waarop meisjes met anorexia elkaar tips geven om nog dunner te worden. ‘Ik wilde laten zien hoe fotografie wordt gebruikt.’

    Met het resultaat, The Epilogue, gewijd aan Cammy Robinson, die op 26-jarige leeftijd aan de ziekte overleed, verwierf Abril internationaal bekendheid. Haar volgende, langlopende project, A History of Misogyny, leverde haar onder andere de Foam Paul Huf Award op, een prijs voor fotografen onder de 35. Tot nu toe maakte Abril de delen On Abortion (2018, over de straffen die in verschillende culturen voor abortus gelden) en On Rape (2020).

    ‘Het resultaat van haar inspanningen om deze moeilijke onderwerpen te visualiseren moet door een zo groot mogelijk publiek worden gezien’, haalt de British Journal of Photography het juryrapport aan. De Spaanse fotografiesite La Fábrica beschrijft hoe je als kijker plotseling gevangenzit in de privésfeer van anderen, zodat je jezelf moet verhouden tot ‘ongemakkelijke realiteiten die de samenleving veelal verborgen houdt’. The Guardian noemt Abrils werk intens, zelfs zo intens dat recensent Sean O’Hagan The Epilogue soms moest wegleggen. ‘Maar ik pakte het telkens weer op.’

    Het werk van Laia Abril stond voor 6 november gepland in Foam, Amsterdam. Houd voor meer informatie de website in de gaten: www.foam.org.