Onderwerpen: Cultuur

  • Reizende Banksy en swingen op Gospel

    Reizende Banksy en swingen op Gospel

    Banksy in reizende expo

    Wie kent ze niet: het meisje met de ballon en de politieagent met de opgestoken middelvinger? Voor het eerst zijn deze en vele andere iconische werken van een van de meest provocerende, mysterieuze kunstenaars uit onze tijd, te zien in de reizende expo The Art of Banksy.

    Londen, vanaf 21 mei


    Vredestoer

    Zin om thuis te swingen? Luister dan naar 100 Voices of Gospel met zangers, muzikanten en dansers uit de hele wereld. Opgericht in 1998 in Frankrijk ter viering van de afschaffing van de slavernij, verovert dit koor een internationaal publiek met zijn onweerstaanbare Tour for Peace.


    Tivoli, Utrecht, stond gepland op 28 april, kijk op de site voor de nieuwe planning. Online valt uiteraard al e.e.a. te beluisteren.

  • Zwarte cultuur in witte modewereld

    Zwarte cultuur in witte modewereld

    ‘Een viering van beauty, fashion, creativiteit en cultuur om zwarte makers en modellen de credits te geven die ze verdienen,’ schrijft modeactiviste Janice Deul in een bijgaande publicatie over de tentoonstelling Voices of Fashion: Black Couture, Beauty & Styles. Een tentoonstelling die tot nadenken stemt. Want ook in de hedendaagse modesystemen zijn de gevolgen van koloniaal denken tot op de dag van vandaag voel- en zichtbaar.

    Voices of Fashion gaat in op de eurocentrische focus die decennialang het modebeeld heeft bepaald: door verhalen die wel of niet verteld worden en door wie of welke schoonheidsidealen de verschillende covers en catwalks domineren. De tentoonstelling toont opkomend talent uit de kunst- en modewereld. Naast internationaal bekende modeontwerpers en kunstenaars als de Zuid-Afrikaanse Marlene Dumas en de van oorsprong Boliviaanse Raquel van Haver of Virgil Ablo, artistiek directeur herencollectie Louis Vuitton, doet ook opkomend talent mee zoals het merk Daily Paper, dat ‘third culture kids’ wil inspireren hun roots te erkennen door middel van storytelling en design. 

    Eindelijk een blik op de dominerende witte mode-industrie, die gretig gebruik maakt van zwarte cultuur als inspiratie en die u meeneemt in een onbekendere modewereld, wervelend vormgegeven door Afaina de Jong van studio AFARAI.   

    Voices of Fashion: Black Couture, Beauty & Style is van 3 april tot 15 augustus te zien in het Centraal Museum in Utrecht

    Door Manuela Klerk

  • Vrouwelijk genot, de podcast

    Vrouwelijk genot, de podcast

    Wat het seksueel verlangen van de vrouw precies inhoudt en hoe dat door haar wordt beleefd is door de eeuwen heen door mannen onderzocht en bepaald, bezongen en bestraft. Iedereen wist hoe het vrouwelijk lichaam gecontroleerd, gecensureerd en begeerd moest worden behalve de vrouw zelf. Daar is met het onlangs verschenen boek en de gelijknamige podcast A Woman’s Right to Pleasure (BlackBook) een definitief einde aan gekomen.

    In de podcast gaat de Amerikaanse pornoactrice en schrijver Stoya in gesprek met een aantal vrouwelijke gasten die hun – onbeschaamde – kant van het seksuele verhaal vertellen. Aan het woord komen onder meer kunstenaar Marilyn Minter, seksuoloog en voormalig filmmaker Liz Goldwyn, Pussy Riot-activist Nadya Tolokonnikova, punklegende Alice Bag en vele anderen. 

    De driedelige podcast gaat in op de vraag wat vrouwelijk genot precies inhoudt. Vanuit een vrouwelijk standpunt, wel te verstaan. ‘Onze daad van verzet tegen een geschiedenis die ons te lang heeft onderdrukt.’   

    A Woman’s Right to Pleasure is te beluisteren via verschillende podcastplatforms

    Door Manuela Klerkx

  • Hiphoplegende wacht nog altijd op echte documentaire

    Hiphoplegende wacht nog altijd op echte documentaire

    Ellen E. Jones, criticus van The Guardian, is opgelucht dat de jongste documentaire over de New Yorkse gangsterrapper Christopher Wallace (1972-1997), beter bekend als ‘The Notorious B.I.G.’, ditmaal niet over zijn gewelddadige en nooit opgeloste dood gaat. ‘De makers zetten het drijfzand van het moordmysterie aan de kant en laten zien wat Notorious bij leven voor elkaar heeft gekregen.’

    Ook Chris Willman van Variety is goed te spreken over de Netflix-documentaire Biggie: I got a story to tell van Emmett Malloy: ‘Omdat de regisseur zo verstandig is geweest niet in te gaan op de rivaliteit met Tupac Shakur, die andere vermoorde raplegende. Tegelijkertijd laat hij geen reeks beroemdheden over Biggie aan het woord.’  

    Maar of we ook het échte verhaal van een van de grondleggers van de hiphopscene te zien krijgen? De recensent van The Arab Times Today heeft meteen door dat een objectief portret van de hoofdpersoon niet valt te verwachten wanneer zijn familie en erfgenamen de film produceren. ‘Malloy geeft weliswaar iets prijs over BIG’s schimmige rol in de crack- en cocaïnewereld, maar legt liever de nadruk op zijn enorme verdiensten voor de muziekwereld.’

    ‘Nu is het toch een beetje dertien in een dozijn. En als er nou één artiest was voor wie dat niet gold, was het wel Biggie’

    Florent Boutet van het Franse filmmagazine Le bleu du miroir is eigenlijk alleen enthousiast over het begin van de film: ‘De openingsscènes over zijn Jamaicaanse afkomst, het geboortedorp van zijn moeder en het gesprek met zijn 95-jarige oma zijn het interessantst. Maar helaas schakelt de film snel door naar Biggie’s privéleven en het cliché dat zijn muziektalent hem van de onderwereld heeft gered.’ 

    Brian Tallerico van de Amerikaanse filmsite Roger Ebert had dolgraag een ‘rauwe, gepassioneerde’ film over Notorious BIG gezien: ‘Nu is het toch een beetje dertien in een dozijn. En als er nou één artiest was voor wie dat niet gold, was het wel Biggie. Maar ook dat wisten we al.’

    De documentaire Biggie: I got a story to tell van regisseur Emmett Malloy is te zien op Netflix.

    Door Diederik Samwel

  • Dertig minuten Almodóvar en Tilda Swinton

    Dertig minuten Almodóvar en Tilda Swinton

    We zien haar door een fabriekshal schrijden. Geheel gestyled in een schitterende rode jurk. Langzaam neemt ze plaats op een kruk, ergens in de lege ruimte. De immense spanning staat op haar gezicht te lezen. Een adembenemende Tilda Swinton in de rol van verlaten, ontredderde vrouw, wachtend op haar ex-geliefde. Zijn koffers staan klaar maar hij komt ze maar niet ophalen. Enig teken van leven is de – al even nerveuze – hond die haar gezelschap houdt. Tijdens een telefoongesprek met de ex, zien we hoe haar wereld letterlijk en figuurlijk instort.

    Voor deze korte (dertig minuten) durende film – zijn eerste Engelstalige – liet Almodóvar zich inspireren door het beroemde toneelstuk La voix humaine van Jean Cocteau. De begeleidingsmuziek (van de Spaanse componist Alberto Iglesias), is al even mooi als de beelden. De film ging in première op het filmfestival van Venetië.   

    Te zien op Picl en Vitamine Cineville.

    Door Manuela Klerkx

  • Pelé, de documentaire & meer recent verschenen

    Pelé, de documentaire & meer recent verschenen

    De man, de mythe

    © Netflix

    ‘Now we know why we call this man the king’ is de cliffhanger uit de trailer van de film Pelé. Deze langverwachte documentaire vertelt het verhaal van de iconische Braziliaanse voetballer Pelé, zijn zoektocht naar perfectie en de mythische status die hij bereikte.  

    Vanaf 23 februari op Netflix


    Onverschrokken saxofonist

    Yuri Honing kreeg van The New York Times een sterrenregen en werd uitgeroepen tot ‘een van de meest creatieve en onverschrokken saxofonisten’. Met zijn meest recente album, Bluebeard, geïnspireerd op het 300 jaar oude Franse sprookje ‘Blauwbaard’, overtreft hij alle verwachtingen. 

    yurihoning.com/tour

    © Mariecke van der Linden

    Liefde voor dans

    Shadow’s Whispers, een nieuwe productie van het Nederlands Dans Theater, combineert grensverleggend werk van choreograaf Hofesh Shechter en broer en zus Imre en Marne van Opstal, die hun liefde voor urban dance en hiphop met elkaar delen. Het publiek is van harte welkom online bij ndt.nl.


    Tips & tricks van Jeff Koons

    Altijd al kunstenaar willen worden? Volg dan de masterclass van Jeff Koons. Voor tweehonderd euro vertelt deze wereldberoemde kunstenaar je al zijn tips & tricks in een serie van dertien video’s. ‘Everybody that is interested in being an artist: the world needs you!’

    Meer info: masterclass.com


    Studio Roosegaarde Elimineert Corona

    Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is man-1024x683.jpg

    Daan Roosegaardes nieuwste innovatieve lichtinstallatie ruimt het coronavirus op. De Urban Sun is geïnspireerd door wetenschappers die hebben bewezen dat de lichtgolflengte van 222 nm tot 99,9 procent van het coronavirus kan elimineren en veilig is voor dieren en mensen. 

    studioroosegaarde.net


    Poëtische schilderijen

    Onder de titel Bühne presenteert het Drents Museum een ambitieus overzicht van Matthias Weischer, de meest poëtische schilder van de beroemde Neue Leipziger Schule, bekend van zijn kleurrijke interieurs en landschappen. Ook de recente aanwinst Bulb (2020) is er te zien. 

    T/m 27 juni 2021, Drents Museum, Assen

    Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is Matthias-Weischer-Bulb-2020_0001.jpg
    Matthias Weischer, ‘Bulb’, 2020, olieverf op canvas, collectie Drents Museum

  • Gigantisch mozaïek van QR-codes

    Gigantisch mozaïek van QR-codes

    TENTOONSTELLING – Afgelopen zomer opende in een kolossale televisiestudio in Amsterdam-Noord het Nxt Museum, een expositieruimte speciaal voor mediakunst. Achter een enorme blauwe wand – ruim 24 meter lang en 9 meter hoog – bevindt zich 1400 vierkante meter vloeroppervlakte, verdeeld over veertien ruimtes.

    De eerste tentoonstelling, Shifting Proximities, gaat over hoe mondiale gebeurtenissen en technologische veranderingen zorgen voor continue verschuivingen in de onderlinge afstand tussen mensen.

    Wanneer zij dicht bij elkaar gaan staan, worden de zeshoekige figuurtjes rond de bezoekers groter

    In Connected (2020) van Roelof Knol, in de eerste ruimte, wordt die afstand heel letterlijk verbeeld: over de vloer lopen geprojecteerde lijnen die meebewegen met bezoekers. Wanneer zij dicht bij elkaar gaan staan, ontstaat er ‘communicatie’ en worden de zeshoekige figuurtjes rond de bezoekers groter. 

    Het slotwerk van de expositie, van Yuxi Cao, is een gigantisch bewegend mozaïek van QR-codes, waar je langs en overheen kunt lopen. Het werk is geïnspireerd op het feit dat QR-codes in coronatijd in veel landen worden gebruikt als een soort paspoort om aan te tonen of je getest en gezond bent.  

    T/m 30 juni 2021, Nxt Museum, Amsterdam, nxtmuseum.nl

  • Een van de duurste Nederlandse producties aller tijden

    Een van de duurste Nederlandse producties aller tijden

    FILM – De nieuwe oorlogsfilm De Slag om de Schelde, mede geproduceerd door Netflix, is met een budget van 14,5 miljoen euro een van de duurste Nederlandse producties aller tijden.

    De film, geregisseerd door Matthijs van Heijningen jr., vertelt een nauwelijks bekend verhaal uit 1944 over de zogenoemde Operatie Infatuate, toen in Zeeland tienduizenden Duitsers en geallieerden met elkaar vochten op Walcheren.

    Aan beide kanten vielen honderden doden, onder wie ook veel Zeeuwse burgers. Het verhaal van het spektakelstuk draait om drie jonge personages: een gestrande Engelse piloot (Jamie Flatters), een medewerker op het stadhuis van Vlissingen (Susan Radder) en een jonge NSB’er die met de Duitsers meevecht (Gijs Blom). Ook Tom Felton, bekend van de Harry Potter-films, speelt een rol.

    Door Arjan Reinders

  • Met bomen kun je alle kanten op

    Met bomen kun je alle kanten op

    Diepgeworteld is de grappig gevonden titel van een tentoonstelling over bomen in de schilderkunst van 1600 tot nu, gemaakt samen met de Nederlandse bomenstichting, die dit jaar haar vijftigjarig jubileum viert. Een lekker concreet onderwerp, waar je tegelijkertijd een heleboel kanten mee op kunt, zo blijkt. Want bomen zijn een rijke inspiratiebron, ze spreken tot ieders verbeelding, en zijn gezien de huidige klimaatcrisis in zekere zin actueler dan ooit. Ook in de mythologie, de Bijbel en verhalen uit de volkscultuur speelt de boom geregeld een hoofdrol. 

    Jan van Goyen schilderde een oude eik als bejaarde bokser, gebutst en gebroken maar toch fier

    In de vroege schilderkunst heeft de boom nog vaak een symbolisch karakter, denk aan de boom van de kennis van goed en kwaad, prachtig geschilderd door bijvoorbeeld Roelant Savery (met een hele beestenschare eromheen: een os, een hert en een pauw, een witte schimmel naast een leeuw en twee kamelen, en talloze exotische vogels in de lucht).

    Vooral de eik doet het goed bij schilders, als ‘koning van het woud’ en als symbool van standvastigheid, kracht, wijsheid en bescherming. Jan van Goyen schilderde een oude eik als bejaarde bokser, gebutst en gebroken maar toch fier. Vincent van Gogh leefde zich met zijn nerveuze verfstreken juist weer heerlijk uit op de wortels en stammen, die hem vanwege de onrustige kronkels erg aanspraken. 

    De boom leent zich ook volop voor artistiek experiment, zo bestaat het Bloeiend boompje van Bart van der Leck enkel uit de van hem bekende rode, gele en blauwe kleurvlakjes. Vrolijk hoogtepunt is Emo Verkerks portret van zijn vader, die een jong, geel boompje voor zijn neus heeft staan waarvan de takken buiten het schilderij steken. 

    Nog t/m 5 april 2021, Dordrechts Museum, Dordrecht, dordrechtsmuseum.nl

    Door Arjan Reinders

  • Wie is wie en wat is wat in de film DNA?

    Wie is wie en wat is wat in de film DNA?

    De Franse schrijfster-regisseur-actrice Maïwenn (bekend van de films Polisse en Mon Roi) maakte met DNA (ADN) een van haar meest ‘introspectieve’ werken tot nu toe, schrijft Hollywood Reporter, die dat woord bewust kiest omdat de schrijfster zelf iets tegen de term autobiografisch zou hebben, omdat het niet zou volstaan.

    Toch vertelt ze hier overduidelijk haar eigen verhaal: dat van een 44-jarige vrouw die wanneer haar grootvader overlijdt ineens geobsedeerd raakt door haar Algerijnse achtergrond. Variety spreekt zelfs van een uitvergroot, bijna ondoordringbaar persoonlijk star vehicle voor Maïwenn zelf, geïnspireerd door haar eigen onderzoek naar haar culturele identiteit.

    Ondanks haar ‘ronduit gepassioneerde investering in het project’ en een aantal ‘intense, rauw vermakelijke scènes van strijdpunten binnen de familie’, zoals de vraag welke bekleding de doodskist moet hebben, wordt DNA volgens het magazine minder boeiend naarmate de focus kleiner wordt. Of zoals HR het verwoordt: er zijn net te veel scènes waarin je hoofdpersoon Neige (Maïwenn zelf) in de pyjama van haar opa op de bank ziet liggen, omringd door een stapel boeken over de Algerijnse Oorlog.

    ‘Een krachtige verkenning van de aanhoudende impact van de personen en plaatsen die ons maken tot wie we zijn’

    Volgens Shadows on the Wall, een blog voor filmrecensies, raken de ‘complexe gevoelslagen’ in de film aan ‘de verschillende aspecten van wat ons menselijk maakt en met elkaar verbindt’, en is DNA weliswaar ‘geen gedenkwaardig drama, maar een krachtige verkenning van de aanhoudende impact van de personen en plaatsen die ons maken tot wie we zijn.’

    Voor The New York Times wordt er tijdens de genoemde familiediscussies net iets te vaak met stoelen gesmeten. ‘Het geweld (…) maakt het onmogelijk te bepalen wie wie is en wat wat is.’ Als we Neiges uit het zicht verloren vader ontmoeten, aldus recensent Jeannette Catsoulis, kunnen we dan ook heel goed begrijpen waarom hij hier afstand van heeft gehouden.

  • Frans familiedrama grijpt lezer bij de strot

    Frans familiedrama grijpt lezer bij de strot

    Een weduwnaar, socialist in hart en nieren, in de omgeving van Metz, komt tot de ontdekking dat de oudste van zijn twee zoons sympathiseert met extreemrechts. Het wordt zelfs zo erg dat hij iemand vermoordt om zijn politieke overtuiging kracht bij te zetten. Daarna houdt alleen hun liefde voor de jongste zoon en broer hen nog op de been.

    Schrijver Laurent Petitmangin (55) werkte dit gegeven uit tot de roman Ce qu’il faut de nuit. Literair Frankrijk was er vorig jaar van ondersteboven. Met zijn debuut won Petitmangin vorig jaar niet alleen de Prix Stanislas maar kreeg hij ook de Prix Femina voor het beste boek voor middelbare scholieren.

    ‘Het was mijn zoon. En alles wat hem overkwam, raakte mij minstens zo hard’

    Amandine Schmitt noemt het in La Nouvelle Observateur een ‘onthutsend verhaal over onvoorwaardelijke vaderliefde.’ Ze kiest een passage die volgens haar precies de lading dekt: ‘Het was mijn zoon. En alles wat hem overkwam, raakte mij minstens zo hard.’

    Volgens Alexandra Schwartzbrod van Libération maakt Petitmangin volstrekt geloofwaardig dat de vader op alle fronten zijn best heeft gedaan om zijn zoon op te voeden en normen en waarden bij te brengen. ‘Desondanks ontwikkelt die zoon zich tot een volstrekte vreemde. Het boek bleef nog dagen door mijn hoofd spoken. Telkens hield ik er een dichtgeknepen keel aan over.’

    Onmacht is het centrale thema uit het boek, denkt Sophie Creuz van het Waalse radiostation RTBF. ‘Tussen de regels door blijkt duidelijk dat een alleenstaande ouder, weduwnaar niets kan uitrichten. Niet tegenover het gedrag van de zoon maar evenmin ten opzichte van het gebrek aan perspectief, de hoge werkloosheid en falende jeugdzorg.’ 

    Voor de lezer is er na de laatste bladzijde dubbel goed nieuws, stelt Eric Médoux in het Franse literatuurblad Benzine: ‘Gelukkig is het een roman en geen waargebeurd verhaal. Tegelijkertijd kunnen we na het drogen van onze tranen eensgezind vaststellen dat een geweldig auteur is opgestaan. Met een boek waarin emoties inslaan als bliksemflitsen en gevoeligheden tot in de finesses worden uitgewerkt.’

    Ce qu’il faut de nuit van Laurent Petitmangin, door Lola Bertels vertaald als De donkerste nacht, verschijnt op 18 maart bij De Bezige Bij

    Door: Diederik Samwel

  • Geen onderscheid tussen kunst en leven

    Geen onderscheid tussen kunst en leven

    Vanaf 11 maart organiseert de Schirn Kunsthalle in Frankfurt een overzichtstenstoonstelling van het legendarische kunstenaarsduo Gilbert & George. Hiervoor selecteerde het museum met 45 schilderijen, alle gemaakt tussen 1972 en 2019, in groot formaat.

    Het onafscheidelijke paar ontmoette elkaar in 1967, toen ze studeerden aan de Sint Martin’s School of Art in Londen, en de rest is geschiedenis. Als ‘Living Sculptures’ maken Gilbert & George geen onderscheid tussen kunst en leven. Vanaf het begin van hun samenwerking verwierven ze faam vanwege de unieke wijze waarop ze existentiële thema’s als dood en leven, hoop en angst, seks en ras, geld en religie in hun kunst aanroeren.

    Onder het motto ‘Kunst is voor iedereen’ houden ze het publiek een spiegel voor, niet om te shockeren, maar om ons bewust te maken van de schoonheid en de tragiek van het leven.

    Gilbert & George: The Great Exhibition Schirn Kunsthalle Frankfurt, tot en met 16 mei, schirn.de

    Door Manuela Klerkx

  • Antwerpen geeft steun en zichtbaarheid aan jonge kunstenaars

    Antwerpen geeft steun en zichtbaarheid aan jonge kunstenaars

    Lipstick & Gas Masks – © Mashid Mohadjerin

    Het Museum van Hedendaagse Kunst Antwerpen (M HKA) en Antwerpen slaan de handen ineen. Voortaan stelt het gemeentebestuur van de stad, met een levendige kunstscene, drie jaar op rij 100.000 euro ter beschikking. Met dit budget mag het museum aankopen doen die voor onbepaalde tijd in bruikleen worden gegeven aan het gloednieuwe initiatief ‘De Stadscollectie’.

    Met deze uitbreiding van De Stadscollectie wil Antwerpen niet alleen een diverse en internationale collectie hedendaagse kunst opbouwen, maar vooral kunstenaars die met de stad verbonden zijn financieel ondersteunen en zichtbaarheid geven.

    De Stadscollectie wil eveneens de aandacht vestigen op Antwerpen als stad van de avant-garde

    Lippenstift en gasmaskers is de eerste tentoonstelling die vanuit deze doelstelling tot stand komt. Vanwege de coronacrisis en de bijbehorende beperkingen en financiële problemen, met name voor jong talent, ligt de focus dit keer op de aankoop van werk van opkomende, in Antwerpen woonachtige kunstenaars wier oeuvre weliswaar nog volop in ontwikkeling is, maar die desondanks hun sporen hebben verdiend als referentie voor toekomstige generaties. 

    Overigens is De Stadscollectie meer dan een verzameling kunstwerken. Ze wil eveneens de aandacht vestigen op Antwerpen als stad van de avant-garde op het gebied van kunst en mode, met een groot aanbod van toonaangevende commerciële galeries – zoals Zeno X Gallery (bekend van Luc Tuymans en Marlene Dumas) –, die een keur aan opkomend en gevestigd talent uit binnen- en buitenland tonen.

    In de tentoonstelling Lippenstift en gasmakers presenteert het M HKA werk van onder anderen Nel Aerts, Maika Garnica, Mashid Mohadjerin, Nadia Naveau, Otobong Nkanga, Imge Özbilge, Adrien Tirtiaux en Charline Tyberghein.

    De Stadscollectie Antwerpen, tot en met 18 april, Museum van Hedendaagse Kunst Antwerpen (M HKA), muhka.be

  • Dansen voor het klimaat

    Dansen voor het klimaat

    Choreograaf en conceptueel theatermaker Nicole Beutler (München, 1969) wijdt de komende vier jaar al haar voorstellingen aan de klimaatcrisis. Our house is on fire is geïnspireerd op Greta Thunbergs dringende boodschap de wereld te redden.

    In drie delen, ondersteund door de soundscape van Gary Shepherd, zien we acht dansers die in een sterk grafisch vormgegeven werk (soms vormen de lichamen van de dansers samen de kreet waar het om gaat) citaten van Greta Thunberg vormen. Eerst met het Zweedse dansgezelschap Norrdans en nu met haar eigen ensemble speelt Beutler met lichaam, tekst, vormgeving, licht en mode. 

    Our house is on fire is een ware ‘in your face’-productie, en dat is ook precies de bedoeling. Want wie na deze wervelende voorstelling de urgentie van Thunbergs oproep nog steeds niet begrijpt, is reddeloos verloren.

    Our house is on fire door Nicole Beutler Projects. Livestream vanuit Frascati, Amsterdam, nbprojects.nl

    Door Manuela Klerkx

  • De vrouwen die konden tippen aan Cervantes

    De vrouwen die konden tippen aan Cervantes

    Hoewel de namen en werken van mannelijke auteurs zoals Cervantes, Calderón de la Barca en Lope de Vega voortleven, kan niet altijd hetzelfde worden gezegd van de vrouwen die rond dezelfde tijd en op dezelfde plek schreven, schrijft The Guardian over de tentoonstelling Wise and Valiant: Women and Writing in the Spanish Golden Age. Ook dit moment of fame werd bijna gedwarsboomd, door covid-19, maar de tentoonstelling is live te zien op de site van het Cervantesinstituut.

    De vrouwen van wie het werk hier wordt getoond vonden hun vrijheid paradoxaal genoeg in de cellen van de kloosters waar ze als nonnen woonden. Bevrijd van hun rol als echtgenotes, moeders en dochters, zo citeert HyperAllergic curator Ana M. Rodríguez-Rodríguez, ‘konden ze zich wijden aan lezen, schrijven en meer intellectuele bezigheden dan de samenleving hen buiten zou hebben toegestaan’.

    Onderweg werden ze door piraten overvallen en een van hen stierf aan borstkanker

    De auteurs schreven onder meer over geweld tegen vrouwen, seksuele normen, eer, de rol van vrouwen in het gezin, de oorzaken en gevolgen van vrouwenhaat; onderwerpen die ook in deze tijd zeer relevant zijn, beschrijft El País.

    Niet alle vrouwen wilden in het klooster blijven. Zo vertelt een van de tentoongestelde documenten, uit 1722, het verhaal van vijf nonnen die Madrid wilden verlaten om een ​​klooster te stichten in Lima, Peru. Onderweg werden ze door piraten overvallen en een van hen stierf aan borstkanker, maar sommigen bereikten de gewenste bestemming. ‘Absoluut een film waard’, aldus Rodríguez-Rodríguez.

    Ander werk dat onder de aandacht wordt gebracht is dat van Catalina de Erauso, die, schrijft Bookophile, in deze tijd transgender zou worden genoemd. ‘Ze werd geboren als vrouw, ging naar een klooster, ontsnapte en vluchtte uiteindelijk naar Amerika. Daar deed ze zich (…) voor als Spaanse keizerlijke soldaat. Ze vocht en leefde als een man en had affaires met vrouwen.’

    Te bekijken op cvc.cervantes.es/literatura/sabia/ in het Spaans en Engels.

    Door Laura Weeda