Iedere cultuur, generatie en klasse heeft haar eigen dresscode, maar als individuen kunnen we met de regels spelen. Hoe doen we dat? Op basis waarvan beslissen we wat we wel of juist niet dragen, en waarom? Of voor wie? Mode biedt de mogelijkheid onszelf uit te drukken, onze persoonlijkheid te accentueren. Daarnaast is mode een manier van zien en gezien worden die we met name op sociale media terugvinden.
Dress Code presenteert mode als een spel van transformatie en een instrument om onze persoonlijkheid mee te onderstrepen.
De tentoonstelling is een samenwerking tussen het National Museum of Modern Art, Kyoto, het Kyoto Costume Institute en de Bundeskunsthalle.
Dress Code: Are You Playing Fashion?is van 22 mei tot 21 november 2021 te zien in de Bundeskunsthalle in Bonn, Duitsland, www.bundeskunsthalle.de
De verwachtingen waren hooggespannen nadat The Immersive Van Gogh Experience groots verscheen in de Netflix-serie Emily in Paris. De tentoonstelling, eerder al een succes in Parijs, Chicago en Toronto, verovert nu ook de staat New York. En in sommige steden, waaronder Los Angeles, is de Van Gogh-tentoonstelling al uitverkocht voordat ze is begonnen.
Inmiddels vechten vijf verschillende bedrijven om de beste Van Gogh Experience. En allemaal bieden ze iets speciaals. Zo combineert de Italiaanse filmproducer Massimiliano Siccardi voor zijn productie Immersive Van Gogh honderd projectoren en zo’n tweehonderd schilderijen uit de laatste twee jaar van Van Goghs leven met experimentele elektronische muziek van de Italiaanse multimediacomponist Luca Longobardi. Om zowel de mens als de kunstenaar goed te leren kennen dook artistiek directeur David Korins in Van Goghs leven; hij verdiepte zich in diens vooronderstelde aandoening, die bekendstaat als chromestesie en inhoudt dat klank onwillekeurig een ervaring van kleur, vorm en beweging oproept en kleur een ervaring van geluid teweegbrengt.
Bezoekers kunnenzich volledig kunnen onderdompelen in het universum van Van Gogh
Alle afzonderlijke Immersive Van Gogh Experiences bieden een unieke ervaring van ongeveer een uur, waarin bezoekers zich volledig kunnen onderdompelen in het universum van Van Gogh en zijn beroemdste werken, zoals de Zonnebloemen en De sterrennacht (gemaakt met meer dan 7800 in meerdere kleuren gedoopte penselen). Spectaculair zijn de meer dan duizend gedigitaliseerde brieven die de kunstenaar aan zijn broer Theo schreef en die als onbeweeglijke wolken in de lucht hangen, en de mogelijkheid die bezoekers wordt geboden om vragen te stellen aan Vincent, die deze ‘persoonlijk’ – op basis van kunstmatige intelligentie – beantwoordt.
Zie de site van Artnet voor locaties en data van de Van Gogh Experiences.
Terwijl Magdalena op zoek is naar haar zoon, van wie ze al twee maanden niets meer heeft vernomen, keert Miguel gedesillusioneerd terug naar zijn geboortedorp. Met dit gespiegelde verhaal draait het in de speelfilm Identifying Features om het dilemma van de vele Mexicanen die illegaal de grens met de VS proberen over te steken. Een kwestie van leven of dood, met een geringe kans op een beter bestaan.
‘Een huiveringwekkende film die doet denken aan een helletocht’, schrijft Celia Sutton in het Spaanse filmmagazine El Espectador Imaginario. ‘Het is pijnlijk en ironisch om te bedenken dat mensen verantwoordelijk zijn voor de gruwelijkste dissonanten in de hedendaagse samenleving.’
Hoewel hij het ‘een meeslepend verhaal’ vindt, met ‘een aantal sterke scènes’, is Dennis Harvey van Varietyniet alleen maar enthousiast over Identifying Features. De criticus miste de sociale en politieke context van de vluchtelingenproblematiek en raakte daarnaast gefrustreerd door de ‘gekunstelde’ aanpak: ‘Het publiek buiten Mexico weet niet genoeg over de corruptie van grensmilities en drugsbendes, en is evenmin vertrouwd met de cryptische, haast mythologische laag in de film.’ Zo weet hij niet wat hij aanmoet met de figuur El Diablo, ‘met grote hoorns en zelfs een staart’, die plotseling opduikt in de film.
Voor Sergi Sánchez van de Spaanse krant La Razón is het gebrek aan duiding juist een sterke troef van de Mexicaanse regisseur Fernanda Valadez. Volgens hem gaat het niet om de corruptie bij de douane of de werkwijze van de maffia: ‘Alleen het intieme drama van Magdalena telt. De rest van de wereld keert haar de rug toe, letterlijk.’
Ook Teo Bugbee van The New York Times is overtuigd door de film. ‘Een somber verhaal dat wordt verlevendigd door pakkende, krachtige beelden.’ Bugbee is onder de indruk van het sound design: ‘Je hoort voortdurend geluiden die van buiten het beeld komen. Zo wordt benadrukt dat de personages geen invloed hebben op wat er in hun omgeving aan de hand is.’ Ze omschrijft Identifying Features als een ‘zelfverzekerd debuut waarin de regisseur op een geraffineerde manier erkenning vraagt voor de machteloosheid van Mexicaanse migranten’.
Identifying Features (Sin señas particulares), de eerste speelfilm van Fernanda Valadez, is vanaf 1 juli te zien in de bioscoop
De afgelopen jaren is de kwaliteit van zogeheten K-dramas enorm verbeterd, met grotere budgetten en beter uitgewerkte personages en verhaallijnen dan ooit tevoren, schrijft Newsweek. Dit jaar kondigde Netflix aan nog eens 500 miljoen dollar extra te investeren in deze Koreaanse producties, ‘om meer variatie en diversiteit aan onze groeiende lijst toe te voegen’. Het Amerikaanse weekblad vindt It’s Okay to Not Be Okay een van de beste voorbeelden, vanwege de ‘duistere, sprookjesachtige sfeer die overeenkomt met de kinderverhalen die [hoofdpersoon] Moon-young schrijft, over besneeuwde velden, donkere wouden en prinsessen met (…) lang en golvend haar’.
De serie volgt een ontluikende relatie tussen de antisociale kinderauteur (gespeeld door Seo Ye-ji) en Moon Gang-tae (Kim Soo-hyun), een verzorger op een psychiatrische afdeling die al zijn hele leven op zoek is naar zijn autistische oudere broer. The New York Times bestempelde It’s Okay to Not Be Okay zelfs tot ‘beste internationale tv-show van 2020’.
In eigen land kreeg de serie een waarschuwing wegens ‘seksueel suggestieve en ongepaste scènes’
In eigen land kreeg de serie augustus vorig jaar van de Korea Communications Standards Commission een waarschuwing wegens ‘seksueel suggestieve en ongepaste scènes’, aldus The Korean Herald. ‘Hoewel ze waren bedoeld om de persoonlijkheid van een personage te benadrukken, laten de scènes in kwestie zien hoe ongevoelig de producenten zijn voor gendergelijkheid, doordat een bepaald geslacht wordt gekleineerd en de mogelijkheid wordt geboden om seksuele intimidatie en molestatie te rechtvaardigen’, aldus de subcommissie, die eraan toevoegde dat het gebruik van buitensporig grof taalgebruik nog eens bijdroeg aan de beslissing.
It’s Okay to Not Be Okay is nu te zien op Netflix.
KUNST | Vroeger wilde de Russische kunstenares Taus Makhacheva clown worden, vertelt ze aan Ibraaz, een kunstplatform gericht op Noord-Afrika en het Midden-Oosten. In het circus was er in tegenstelling tot andere plekken in de Sovjettijd ruimte om grapjes te maken, er was een soort vrijheid van meningsuiting. Ook haar grootouders inspireerden haar, ‘met hun humoristische kritiek op het dagelijks leven, waarmee ze de samenleving en zichzelf hielpen veranderen,’ aldus Makhacheva.
Ze staat vooral bekend om haar performance- en videowerken die kritisch onderzoeken wat er gebeurt als verschillende culturen en tradities elkaar raken, schrijft The Moscow Times. Ze groeide op in de Kaukasus-regio van Dagestan, een regio die bekend staat om de eeuwenlange machtsstrijd vanwege de ligging tussen Europa, Azië en het Midden-Oosten, en beschouwt haar werk ondanks haar kritische houding ook als ode aan haar achtergrond: ‘Ik belichaam de plaats waar ik vandaan kom.’
‘Ze slaagt erin de traditionele vormen van geschiedenis in twijfel te trekken‘
VolgensFrieze slaagt ze erin de traditionele vormen van geschiedenis in twijfel te trekken en de wrijving te onderzoeken tussen subjectieve opvattingen en vooraf vastgestelde ideeën. ArtAsiaPacificvindt haar werk inderdaad humoristisch, vooral in de manier waarop ze laat zien hoe rituelen van de samenleving gaandeweg veranderen in merkwaardige spektakels.
Kommersantriep Makhacheva naar aanleiding van haar eerste tentoonstelling in haar geboorteplaats Machatsjkala uit tot ‘de hoop van de Russische kunstscene’: ‘doordat haar werk deels Engels is [ze werd opgeleid aan King’s College] en een postkoloniale reflectie bevat, zijn met name de installaties met betrekking op het Kaukasische materiaal een ideaal exportartikel van hedendaagse kunst in Rusland.’ De kunstenaar zelf, voegt de Russische krant eraan toe, is liever de ‘hoop’ van de lokale Dagestaanse kunstscene.
23 mei werd popicoon Bob Dylan tachtig jaar. In aanloop naar dit heuglijke feit zond de VPRO een tweewekelijkse podcastserie uit in 26 delen. De bedoeling van de podcast is het mysterie Bob Dylan, de chroniqueur van Americana die zijn eigen mythe creëerde, te ontrafelen. In gesprekken met muzikanten, kenners en andere Dylan-adepten komen zoveel mogelijk aspecten van Dylan aan bod: de tekstdichter, de leider, de podiumkunstenaar, de geëngageerde folkie, de kritische wereldverbeteraar en de persoonlijke Dylan, van de jonge, zwervende hobo tot de oude, wijze profeet.
Er staan zelfs twee reizen naar de VS gepland om plekken die voor Dylan belangrijk waren te bezoeken en mensen uit zijn directe omgeving te spreken. En wie weet lopen ze de meester himself nog tegen het lijf. Aan de podcast doen onder meer mee: fan Matthijs van Nieuwkerk, Larry Campbell, tien jaar lang bandleider van Dylan, en huisfotograaf Elliot Landy.
The times they are a-changin’ maar Dylan blijft Dylan.
Voor deze derde editie heeft het curatorenteam (Till-Holger Borchert, Santiago De Waele, Michel Dewilde en Els Wuyts) gekozen voor het thema TraumA om nu eens niet de reputatie van Brugge als ‘sprookjesstad’ te benadrukken, maar om juist stil te staan bij de ‘unheimliche’ kanten als armoede, eenzaamheid en angst waar veel van haar inwoners dagelijks mee te maken krijgen.
Een internationale selectie van kunstenaars legt de lijn bloot tussen het aanwezige en het verborgene
Een internationale selectie van dertien kunstenaars en architecten (Nadia Kaabi-Linke, Amanda Browder, Nadia Naveau, Gregor Schneider, Nnenna Okore, Adrián Villar Rojas, e.a.) legt middels tijdelijke sculpturale, architecturale en organische installaties de lijn bloot tussen droom en nachtmerrie en tussen het aanwezige en het verborgene door de aandacht te vestigen op de misère die zich vaak achter de statige façades afspeelt.
Naast een kunstroute in de openbare ruimte – waarbij de Bruggelingen actief betrokken werden – is er de tentoonstelling De poreuze stad en staan er lezingen, debatten, filmvertoningen, podcasts, rondleidingen en andere evenementen op het programma.
Hoewel we onze tijd niet kunnen vergelijken met die van honderd jaar geleden zijn er toch verrassend veel parallellen met de baanbrekende jaren 1920, niet in het minst door de pandemie. In een stimulerende tour neemt het Guggenheim Museum in Bilbao je mee langs meer dan driehonderd objecten die de belangrijkste artistieke disciplines van die jaren twintig vertegenwoordigen, van schilderen, beeldhouwen en tekenen tot fotografie, film, collage, architectuur, mode en design.
De tentoonstelling weerspiegelt de uitwisseling tussen stromingen als Bauhaus, dadaïsme en nieuwe zakelijkheid
Bezoekers maken kennis met Europese steden als Berlijn, Parijs, Wenen en Zürich, waar grote vooruitgang en veranderingen plaatsvonden op alle gebieden, en die tot op heden voelbaar zijn. Deze tentoonstelling – die het resultaat is van de samenwerking tussen het Guggenheim Museum Bilbao en Kunsthaus Zürich – weerspiegelt de uitwisseling tussen verschillende progressieve stromingen zoals Bauhaus, dadaïsme en nieuwe zakelijkheid door middel van zeven verhalende hoofdstukken
De tentoonstellingThe Roaring Twenties is van 7 mei t/m 19 september te zien in het Guggenheim Museum in Bilbao.
TENTOONSTELLING | De verwachtingen waren hoog gespannen nadat The Immersive Van Gogh Experience groots verscheen in de Netflix-serie Emily in Paris. De tentoonstelling, eerder al een succes in Parijs, Chicago en Toronto, verovert nu ook de staat New York. En in sommige steden, waaronder Los Angeles, is de Van Gogh-tentoonstelling al uitverkocht voordat ze is begonnen.
Inmiddels vechten vijf verschillende bedrijven om de beste Van Gogh Experience. En allemaal bieden ze iets speciaals. Zo combineert de Italiaanse filmproducer Massimiliano Siccardi voor zijn productie Immersive Van Gogh honderd projectoren en zo’n tweehonderd schilderijen uit de laatste twee jaar van Van Goghs leven met experimentele elektronische muziek van de Italiaanse multimediacomponist Luca Longobardi. Om zowel de mens als de kunstenaar goed te leren kennen dook artistiek directeur David Korins in Van Goghs leven; hij verdiepte zich in diens vooronderstelde aandoening, die bekendstaat als chromestesie en inhoudt dat klank onwillekeurig een ervaring van kleur, vorm en beweging oproept en kleur een ervaring van geluid teweegbrengt.
Bezoekers kunnenzich volledig kunnen onderdompelen in het universum van Van Gogh
Alle afzonderlijke Immersive Van Gogh Experiences bieden een unieke ervaring van ongeveer een uur, waarin bezoekers zich volledig kunnen onderdompelen in het universum van Van Gogh en zijn beroemdste werken, zoals de Zonnebloemen en De sterrennacht (gemaakt met meer dan 7800 in meerdere kleuren gedoopte penselen). Spectaculair zijn de meer dan duizend gedigitaliseerde brieven die de kunstenaar aan zijn broer Theo schreef en die als onbeweeglijke wolken in de lucht hangen, en de mogelijkheid die bezoekers wordt geboden om vragen te stellen aan Vincent, die deze ‘persoonlijk’ – op basis van kunstmatige intelligentie – beantwoordt.
TENTOONSTELLING | De succesvolle Japanse tentoonstelling Dress Code heeft Bonn inmiddels bereikt en draait om de vraag: hoe heb jij de kleren die je vandaag draagt gekozen?
Iedere cultuur, generatie en klasse heeft haar eigen dresscode, maar als individuen kunnen we met de regels spelen. Hoe doen we dat? Op basis waarvan beslissen we wat we wel of juist niet dragen, en waarom? Of voor wie? Mode biedt de mogelijkheid onszelf uit te drukken, onze persoonlijkheid te accentueren. Daarnaast is mode een manier van zien en gezien worden die we met name op sociale media terugvinden.
Dress Code presenteert mode als een spel van transformatie en een instrument om onze persoonlijkheid mee te onderstrepen.
De tentoonstelling is een samenwerking tussen het National Museum of Modern Art, Kyoto, het Kyoto Costume Institute en de Bundeskunsthalle.
Dress Code: Are You Playing Fashion?is van 22 mei tot 21 november 2021 te zien in de Bundeskunsthalle in Bonn, Duitsland, www.bundeskunsthalle.de
Comme des Garçons/Rei Kawakubo, Spring/Summer 2018. Collection of The Kyoto Costume Institute. Foto: Takashi Hatakeyama
Intieme house- en technorave
MUZIEK | Voor een intieme raveparty aan een rustig meer (Epplesee) moet je naar Sommertag Festival. Dit elektronische evenement in Neuburg am Rhein in Duitsland is het perfecte dagje uit voor wie van dansen en chillen houdt. Ieder jaar verwelkomt deze hidden gem internationale en lokale namen uit de wereld van de house en techno. De zwoele sfeer, de line-up en de drinks & gourmet food maken het festival tot een jaarlijks hoogtepunt voor wie van muziek houdt en niet te ver wil reizen.
MUSEUM | Wie kent ze niet: Super Mario, Pokémon en Donkey Kong van het Japanse gamebedrijf Nintendo. Nu krijgt het bedrijf een eigen museum dat zal worden gehuisvest in de voormalige Nintendo Uji Ogura Plant in Kyoto. Het museum wil producten uit de geschiedenis van Nintendo tonen en speciale tentoonstellingen en evenementen organiseren.
OPERA | Het Salzburger Festspiele in Oostenrijk waar de crème de la crème uit de operawereld te zien is, gaat door en start met ‘Ouverture spirituelle’ waarmee het honderd jaar oude festival wil ingaan op het begrip vrede, zowel mondiaal als particulier.
TENTOONSTELLING | Dit jaar zou de Duitse, nog altijd controversiële kunstenaar, docent, politicus en activist Joseph Beuys (1921-1986) honderd jaar zijn geworden. Beuys ijverde voor een ‘verruimd kunstbegrip’ waarin kunst zich uitstrekt tot de samenleving als een ‘sociaal sculptuur’ dat alle mensen samen vormgeven.
Al sinds de jaren zestig sprak hij over de gevaren van het kapitalisme, de bedreiging van de democratie en de verandering van het klimaat. Beuys geloofde in kunst als een creatieve, transformatieve kracht binnen de politiek, wetenschap, filosofie en economie.
Nog steeds, vijfendertig jaar na zijn dood, verdeelt Beuys het publiek
Nog steeds, vijfendertig jaar na zijn dood, verdeelt de man die in 1982 zevenduizend eiken – alle geflankeerd door een basaltrots – plantte in het centrum van de stad Kassel, het publiek. Naar aanleiding van zijn honderdste geboortedag zijn onder meer in Düsseldorf, Kleef, Wuppertal en in het Kaiser Wilhelm Museum in Beuys’ geboorteplaats Krefeld, een groot aantal tentoonstellingen (inclusief publicaties) te bewonderen.
In 2016 lanceerde het New Museum in New York de Screen Series, een platform voor video’s en films van jonge kunstenaars. Sinds de sluiting van het museum vanwege de pandemie is het mogelijk de Screen Series Online, aangevuld met eerdere al in het museum getoonde video’s, vanaf de bank te bekijken. En dat is een uitgelezen kans om kennis te maken met veelbelovende kunstenaars als Wong Ping, Andro Eradze, Nina Sarnelle (1997) en werk te zien van al gevestigde kunstenaars als Kaari Upson. Indrukwekkend is de video Have You Ever Killed a Bear? Of Becoming Jamila van Marwa Arsanios (1978, Beiroet).
Jamila Bouhired was een gevierde vrijheidsstrijder in de Algerijnse opstand tegen de Franse koloniale overheersing
Deze laatste video is gebaseerd op een lezing, boek en installatie die putten uit de publicatie van het tijdschrift Al-Hilal, één van de oudste kunst- en literatuur tijdschriften uit de Arabische wereld, dat in de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw heel populair was. Ter promotie van het secularisme en de bevrijding van de vrouw, toonde het tijdschrift in die tijd vaak vrouwen op de omslag. Een van hen was Jamila Bouhired, een gevierde vrijheidsstrijder in de Algerijnse opstand tegen de Franse koloniale overheersing. In deze video staat zij symbool voor een korte periode waarin vrouwen in het openbaar werden gevierd.
Screen Series Online van Het New Museum in New York is te zien via vimeo.com/newmuseumnyc.
Met de achtdelige serie Jupiter’s Legacy kom je als liefhebber van film, spektakel en de complexe dynamiek tussen familie, macht en loyaliteit aan je trekken. In de serie lopen twee verhaallijnen door elkaar. Het eerste verhaal is dat van de eerste superhelden van onze wereld die inmiddels tot de vereerde ‘elder guard’ behoren. Het tweede verhaal betreft hun kinderen, eveneens in bezit van superkrachten en verwikkeld in een strijd om de legendarische heldendaden van hun ouders te evenaren. En dat blijkt niet eenvoudig.
‘De serie is deels 2001, deels Avengers en deels Godfather Part II’
De serie is gemaakt door Sang Kyu, in samenwerking met comic-schrijver en bedenker Mark Millar. Chase Tang speelt een superschurk met een ambigu karakter, zoals bij meerdere personages het geval is. Het is dan ook de kunst om erachter te komen wie de bad guys zijn. Mark Millar over Jupiter’s Legacy: ‘De serie is deels 2001, deels Avengers en deels Godfather Part II.’
LITERATUUR | Universitair docent Carlo en makelaar Margherita, twee dertigers in Milaan, zijn gelukkig getrouwd, hebben samen een kind en desondanks ontbreekt er iets. Daarom houden ze er beide een geheime affaire op na. Dat ze daar eigenlijk beter niet aan toe kunnen geven, maakt het alleen maar spannender. Gruwelijke gevolgen kunnen niet uitblijven. Maar het leidt ook tot essentiële vragen. Vormt ontrouw het ultieme bewijs voor hun onvoorwaardelijke liefde? En betekent het tegelijkertijd niet de pure manifestatie van het individu?
Zo liggen de kaarten in Fedeltà, de roman van Marco Missiroli, die vorig jaar in Italië de prestigieuze literatuurprijs Premio Strega won. Dit tot verbazing van criticus Damiano Sinfonico van het Italiaanse cultuurblad LaBaleinaBianca die Missiroli een gebrek aan originaliteit verwijt: ‘Het verhaal opent nergens nieuwe perspectieven en lijkt eerder een lofzang op het huwelijk of een vaste relatie.’ Bovendien hekelt de recensent Missiroli’s ‘eentonige taalgebruik, dat geheel in dienst staat van de plot en geen spoor van autonomie vertoont’.
Alfonsa Laonigro van het Italiaanse the WiseMagazine legt uit dat Missiroli de clichés over overspel juist nodig heeft om duidelijk te maken hoe ontrouw bij uitstek een manier is om trouw aan jezelf te blijven. ‘Freud schemert door in alle hoofdstukken. De hoofdrolspelers raken verstrikt in een spiraal waaruit niet valt te ontsnappen aan verlangens en schuldgevoelens.’
Hij houdt zijn hart vast voor de ontvangst in eigen land
Op de Engelstalige Indiase nieuwssite The Newzly noemt Katie Law de roman slim geconstrueerd: ‘Zoals de personages kriskras in elkaars leven opduiken en het negen jaar later opnieuw met elkaar te stellen krijgen.’
‘Voor een volk met de reputatie dat het ontrouw als een beproefd middel beschouwt om het (huwelijkse) leven op smaak te houden, zijn de verontwaardigde reacties op de roman in Italië op zijn minst opmerkelijk’, schrijft Charles Wooley in The Australian. Hij houdt zijn hart vast voor de ontvangst in eigen land, zeker nu bekend is geworden dat er ook een Netflix-serie in de maak is. ‘Straks kan geen enkel liefdeskoppel ontkomen aan deze olifant in de slaapkamer.’ Een klassieker als Anna Karenina of Madame Bovary is het volgens Wooley niet, maar dat het boek opschudding veroorzaakt is al heel wat.
Fedeltà van Marco Missiroli, door Hilde Schraa in het Nederlands vertaald als Trouw, verscheen eind mei bij uitgeverij Cossee.
Diederik Samwel
Detective die met zichzelf overhoop ligt
Steractrice maakte zich nooit eerder zo klein
MISDAADSERIE | In Easttown, in de Amerikaanse staat Pennsylvania, moet detective Mare (Kate Winslet) een moordzaak zien op te lossen terwijl haar privéleven uit elkaar dreigt te vallen. Ze heeft nauwelijks controle over haar opstandige tienerdochter, komt tijd tekort voor haar kleinzoon die ze na de dood van diens vader heeft opgevangen en kibbelt voortdurend met haar inwonende moeder.
De HBO-serie Mare of Easttown is opgebouwd en gelaagd als een roman, vindt recensent Ed Cummings van The Independent. De aandacht gaat automatisch uit naar de hoofdrol van Winslet maar over de hele linie wordt sterk geacteerd: ‘De karakters van de personages komen naar voren in kleine eigenaardigheden en subtiele verwijzingen naar hun verleden. Zo weten de makers een overtuigende wereld neer te zetten.’
Sophie Gilbert van The Atlanticzag voor het eerst een Amerikaanse serie waarin een detective met zichzelf overhoop ligt en fouten maakt. Dat juist Winslet die rol vertolkt maakt het extra verrassend: ‘We kennen haar vooral als het naïeve meisje wie alles zo’n beetje overkomt. Ditmaal gaat ze volledig op in haar rol van kleurloze sloof met een plomp voorkomen. Nooit eerder maakte ze zichzelf zo klein.’
Het stadje waar iedereen elkaar kent is volkomen geloofwaardig in beeld gebracht
Natuurlijk is het een misdaadserie, schrijft Jen Chaney in het New Yorkse cultuurblad Vulture, maar dan wel een met genoeg kenmerken van een sitcom. ‘Zou je het droge en sarcastische commentaar van actrice Jean Smart (Mares moeder) omzetten in kunstwerken, dan valt er met gemak een zaal in het Guggenheim mee vol te hangen.’
InHouston Press roemt Jamil David de hoge kwaliteit van ‘een ambachtelijke en met toewijding gemaakte serie. Het stadje waar iedereen elkaar kent is volkomen geloofwaardig in beeld gebracht en de natte winter aan de Oostkust zorgt voor een passende, droefgeestige sfeer.’
Lucy Mangan komt in The Guardian woorden tekort om Mare of Easttown aan te bevelen. Ze ziet het als ‘een perfect uitgevoerde studie van een gemeenschap en de manier waarop die zichzelf in stand houdt. Het gaat net zo goed over de psychologie en de effecten van akelige gebeurtenissen als over het oplossen van een moordzaak.’ Na een lofzang op verhaalstructuur, spel en camerawerk besluit de recensent haar betoog met één enkel woord: ‘Prachtig.’
De zevendelige HBO-serie Mare of Easttown, geschreven door Brad Ingelsby en geregisseerd door Craig Zobel, is sinds eind april te zien bij Ziggo.
Diederik Samwel
Een ode aan de tradities van Dagestan
Makhacheva wordt gezien als ‘hoop van de Russische kunstscene’
KUNST | Vroeger wilde de Russische kunstenares Taus Makhacheva clown worden, vertelt ze aan Ibraaz, een kunstplatform gericht op Noord-Afrika en het Midden-Oosten. In het circus was er in tegenstelling tot andere plekken in de Sovjettijd ruimte om grapjes te maken, er was een soort vrijheid van meningsuiting. Ook haar grootouders inspireerden haar, ‘met hun humoristische kritiek op het dagelijks leven, waarmee ze de samenleving en zichzelf hielpen veranderen,’ aldus Makhacheva.
Ze staat vooral bekend om haar performance- en videowerken die kritisch onderzoeken wat er gebeurt als verschillende culturen en tradities elkaar raken, schrijft The Moscow Times. Ze groeide op in de Kaukasus-regio van Dagestan, een regio die bekend staat om de eeuwenlange machtsstrijd vanwege de ligging tussen Europa, Azië en het Midden-Oosten, en beschouwt haar werk ondanks haar kritische houding ook als ode aan haar achtergrond: ‘Ik belichaam de plaats waar ik vandaan kom.’
‘Ze slaagt erin de traditionele vormen van geschiedenis in twijfel te trekken‘
VolgensFrieze slaagt ze erin de traditionele vormen van geschiedenis in twijfel te trekken en de wrijving te onderzoeken tussen subjectieve opvattingen en vooraf vastgestelde ideeën. ArtAsiaPacificvindt haar werk inderdaad humoristisch, vooral in de manier waarop ze laat zien hoe rituelen van de samenleving gaandeweg veranderen in merkwaardige spektakels.
Kommersantriep Makhacheva naar aanleiding van haar eerste tentoonstelling in haar geboorteplaats Machatsjkala uit tot ‘de hoop van de Russische kunstscene’: ‘doordat haar werk deels Engels is [ze werd opgeleid aan King’s College] en een postkoloniale reflectie bevat, zijn met name de installaties met betrekking op het Kaukasische materiaal een ideaal exportartikel van hedendaagse kunst in Rusland.’ De kunstenaar zelf, voegt de Russische krant eraan toe, is liever de ‘hoop’ van de lokale Dagestaanse kunstscene.
Van 26 mei tot 22 maart 2022 in Foam, Amsterdam.
Laura Weeda
Een nieuw perspectief op Winterreise
Joyce DiDonato weet in elk lied het drama te leggen
MUZIEK | Joyce DiDonato is zeker niet de eerste muzikant die een nieuwe versie brengt van Schuberts Winterreise, schrijft The New York Times. Maar wel een van de weinige vrouwen én een van degenen die – samen met haar begeleider Nézet-Séguin – een stap verder gaat. ‘Er is weinig bekend over de hoofdrolspeler van de cyclus, behalve dat liefdesverdriet hem richting wanhoop en mogelijk de dood leidt. Nog minder wordt onthuld over de vrouw van wie hij houdt – en toch is het haar verhaal dat mevrouw DiDonato wenst te vertellen.’
The Guardianvindt de perspectiefwisseling geslaagd: ‘Sommige gedichten van Wilhelm Müller [die Schubert voor zijn beroemde cyclus op muziek zette] verwijzen naar “hij” of “zij”, maar deze lijdende ziel kan ieder van ons zijn. Met haar formidabele spectrum aan vocale kleuren weet DiDonato in elk lied het drama te leggen.’ ‘DiDonato’s heldere toon en fijne lijnen weerkaatsen de schuld, weemoed, pijn en pathos van een vrouw die getuige – en ook onderdeel – is van het verdriet van een man van wie ze hield’, beaamt The New Yorker.
‘Het duo speelt buitengewoon goed op de kleurveranderingen van Schubert’, meent ook The Classic Review. ‘Het enige wat ontbreekt is een excentrieke noot in de begeleiding – de pianist zou de trieste ironie nog meer kunnen benadrukken.’
MUZIEK | Zangeres, theatermaakster en actrice Wende Snijders en het Amsterdam Sinfonietta vieren de liefde met muziek van David Bowie en Stromae, klassieke werken van Rameau, Lekeu en Dessner, en natuurlijk eigen werk.
TENTOONSTELLING | We kennen allemaal de feeërieke stad Brugge, met haar grachten en talloze bruggetjes, als het ‘Venetië van het Noorden’. Maar van 8 mei tot en met 24 oktober worden bezoekers van de Triënnale Brugge in de gelegenheid gesteld kennis te maken met de verborgen, meer duistere kanten van de stad. Voor deze derde editie heeft het curatorenteam (Till-Holger Borchert, Santiago De Waele, Michel Dewilde en Els Wuyts) gekozen voor het thema TraumA om nu eens niet de reputatie van Brugge als ‘sprookjesstad’ te benadrukken, maar om juist stil te staan bij de ‘unheimliche’ kanten als armoede, eenzaamheid en angst waar veel van haar inwoners dagelijks mee te maken krijgen.
Een internationale selectie van dertien kunstenaars en architecten (Nadia Kaabi-Linke, Amanda Browder, Nadia Naveau, Gregor Schneider, Nnenna Okore, Adrián Villar Rojas, e.a.) legt middels tijdelijke sculpturale, architecturale en organische installaties de lijn bloot tussen droom en nachtmerrie en tussen het aanwezige en het verborgene door de aandacht te vestigen op de misère die zich vaak achter de statige façades afspeelt. Naast een kunstroute in de openbare ruimte – waarbij de Bruggelingen actief betrokken werden – is er de tentoonstelling De poreuze stad en staan er lezingen, debatten, filmvertoningen, podcasts, rondleidingen en andere evenementen op het programma. Triënnale Brugge 2021 biedt een uniek en gastvrij parcours met een maatschappelijk thema dat een bezoek beslist waard is. Triënnale Brugge 2021, 8 mei t/m 24 oktober
Happy Together
FILM | Zoals altijd bij de in Hongkong opgegroeide regisseur Wong Kar-wai (1958) draait het ook in de films Fallen Angels (1995) en Happy Together (1997) over liefde en de onmogelijkheid ervan. Beide films zijn een must-see voor filmliefhebbers met gevoel voor bittere romantiek.
Te zien vanaf 10 juni
Een reis in de tijd naar de roerige jaren twintig
TENTOONSTELLING | Het Guggenheim Museum Bilbao presenteert The Roaring Twenties, een stimulerende tour door de baanbrekende jaren 1920 langs meer dan 300 objecten die de belangrijkste artistieke disciplines van die tijd vertegenwoordigen, van schilderen, beeldhouwen en tekenen tot fotografie, film, collage, architectuur, mode en design. Hoewel we onze tijd niet kunnen vergelijken met die van honderd jaar geleden zijn er toch verrassend veel parallellen, niet in het minst door de pandemie. Bezoekers maken kennis met Europese steden als Berlijn, Parijs, Wenen en Zürich, waar grote veranderingen en vooruitgang plaatsvonden op alle gebieden, en die tot op heden voelbaar zijn. Deze tentoonstelling – die het resultaat is van de samenwerking tussen het Guggenheim Museum Bilbao en Kunsthaus Zürich – weerspiegelt de uitwisseling tussen verschillende progressieve stromingen zoals Bauhaus, dadaïsme en nieuwe zakelijkheid door middel van zeven verhalende hoofdstukken.
The Roaring Twenties, Guggenheim Museum Bilbao, 7 mei t/m 19 september
Memoires van een unieke stem
BOEK | Wie kent haar bloedmooie cover van Prince’s Nothing Compares 2U niet? Eind jaren tachtig, begin jaren negentig stond de Ierse singer-songwriter Sinéad O’Connor bovenaan de hitlijsten. Wereldberoemd werd ze vanwege haar unieke stem, kenmerkende kaalgeschoren hoofd en onverschrokken activisme. Nu verschijnt Rememberings, de onthullende memoires van een invloedrijke kunstenares die niet alleen vanwege haar stem, maar ook vanwege haar controversiële politieke ideeën en bekering tot de islam de geschiedenis zal ingaan.
Rememberings – Sinéad O’Connor, verschijnt 1 juni bij uitgeverij Sandycove
Macht
PODCAST | In Sway gaat ‘chitty-chatter’ (zoals staat vermeld op haar Twitteraccount) en ‘de meest gevreesde en geliefde journalist van Sillicon Valley’ Kara Swisher in op de vraag wat macht nu eigenlijk is: wie heeft het, wie wordt het ontzegd en wie durft het te trotseren? In deze interviewshow neemt Kay het op tegen Washington, Hollywood en de wereld.
Podcast op Apple en Spotify. Iedere maandag en donderdag door The New York Times’ Opinion Audio
‘The Man Who Sold His Skin is misschien niet geheel geloofwaardig, maar de vele geweldige metaforen voor verschillende sociale kwalen creëren hun eigen, vernietigende waarheid. De film vraagt ons niet om onze blik af te wenden van de lelijke realiteit, maar om de zeer aantrekkelijke beelden te bekijken waartoe ze Ben Hania hebben geïnspireerd’, schrijft Bob Strauss van San Francisco Chronicle over de nieuwe film van de Tunesische Kaouther Ben Hania.
In deze Oscar-genomineerde film stemt een Syrische vluchteling ermee in om een kunstwerk te worden in ruil voor een doortocht naar Europa, een verhaal waartoe Ben Hania naar eigen zeggen geïnspireerd werd door een echte levend kunstwerk dat ze een keer in een tentoonstelling zag.
‘De regisseur verweeft de vluchtelingencrisis en mensenrechtenkwesties op een intrigerende manier in haar verhaal’
Michael O’Sullivan van The Washington Post vindt deze aanpak zeer geslaagd: hij noemt het doel van de film bloedserieus en zelfs somber. ‘De regisseur verweeft brandende sociaalpolitieke kwesties, waaronder de vluchtelingencrisis en mensenrechtenkwesties, op een intrigerende manier in haar verhaal, en slaagt er zelfs in om de bijtende ironie van de kunstwereld aan te kaak te stellen’, meent ook Gautaman Bhaskaran van Arab News.
Maar David Ehrlich van IndieWire is weinig overtuigd door de La Vita è Bella-achtige benadering van het Syrische vluchtelingenprobleem. Er iets ‘vervelend vertrouwds’ aan het feit dat deze film werd genomineerd naast zo veel zwaargewichten, aldus Ehrlich. Behalve dat The Man Who Sold His Skin een handjevol langverwachte primeurs vertegenwoordigt – het is de eerste Tunesische film die is genomineerd voor Best International Feature, wat regisseur Kaouther Ben Hania de eerste moslimvrouw maakt die ooit werd uitgenodigd om hieraan deel te nemen –, is een glossy romantisch melodrama over zo’n zwaar onderwerp [voor de jury] altijd welkom. Volgens Ehrlich blijft er als je die aspecten weglaat zo weinig over van het het verhaal ‘dat je de aderen onder de huid bijna kan zien worstelen om het bloed rond te pompen dat Ben Hania nodig heeft om haar film rond te krijgen’.
Krachtig. Vastbesloten. Onafhankelijk. Rebels. Romeinse vrouwen van het keizertijdperk en hun verhalen, geheimen en strijd voor burgerlijke, politieke en economische emancipatie, spelen de hoofdrol in de tentoonstelling Imperatrici, matrone, liberte in Galleria degli Uffizi in Florence, nu online te zien, aldus Controradio. De site roemt onder andere de ‘prachtige sculpturen van Agrippina Minore, de beroemde moeder van Nero, of van Domitia Longina, de minnares van Domitianus’.
‘Prominente vrouwen van het keizerlijk huis voerden een geleidelijke maar effectieve genderrevolutie door’
Op de tentoonstelling kun je het leven van Romeinse vrouwen tijdens de eerste twee eeuwen van het rijk te volgen, schrijft Corriere Nazionale. Zo maken we kennis met Giunia Atte, een slaaf die werd vrijgelaten en trouwde met haar beschermheer. Zij was slachtoffer geworden van de vloek die haar echtgenoot over haar afriep toen hij haar verliet na de dood van hun gemeenschappelijke dochter. En er zijn de zowel positieve als negatieve voorbeelden van keizerinnen en prominente vrouwen van het keizerlijk huis, waarvan sommige, in de woorden van curator Eike Schmidt, geciteerd door Rai Cultura, ‘een geleidelijke maar effectieve genderrevolutie doorvoerden in de steden’.
De expositie werd begin november geopend maar moest een dag later alweer sluiten vanwege corona. Het is voor het eerst dat een expositie van het Uffizi op deze manier online kan worden bekeken, zelfs tot in de kleinste details, jubelt onder andere de Romeinse site ANSA.
Nu te zien op uffizi.it
Door Laura Weeda
Deze website gebruikt cookies. Door de site te gebruiken gaan we er vanuit dat je ze accepteert. OK
Manage consent
Over onze cookies
Deze website gebruiks cookies die de gebruikservaring verbeteren. De cookies die we als noodzakelijk categoriseren worden opgeslagen door je browser en zijn essentiëel voor een goede werking van de basisfuncties van deze website. We gebruiken ook third-party cookies die ons helpen te analyseren hoe deze website gebruikt wordt. Deze cookies kunnen ook voor marketingdoeleinden worden gebruikt. Ze worden alleen door je browser opgeslagen als je daar toestemming voor geeft.
Onze noodzakelijke cookies zijn essentiëel voor het goed functioneren van deze website. De basisfuncties en beveiliging van deze website zijn hiervan afhankelijk. Deze cookies slaan geen persoonlijke informatie op.
