‘Ben je ooit verliefd geworden op een nummer zonder echt te begrijpen waarover het ging?’ vraagt Rob Sheffield in The Atlantic zijn lezers. Bij Olivia Rodrigo zal dat je niet snel gebeuren. Na een laaiend enthousiast ontvangen eerste album bracht de Amerikaanse zangeres in september Guts uit, waarop ze volgens de recensent de persoonlijke drama’s van een jonge vrouw – die op de voet wordt gevolgd door de roddelbladen – verbindt met een universelere ervaring: opgroeien in het internettijdperk. ‘Ongetwijfeld beïnvloed door Taylor Swifts gave om duidelijk te zingen wat ze denkt, en door de voorliefde van sociale media voor labels en ingrijpende diagnoses die de subtiliteiten van de psychologie verdoezelen, onderzocht Rodrigo iedere mogelijke emotie van diepbedroefde tieners.’
Ondanks de hoge verwachtingen stelt het album op geen enkel punt teleur, volgens Rolling Stone, dat elk nummer lovend bespreekt en Rodrigo een echte rockster noemt. Het meest onder de indruk is recensent Spencer Kornhaber van haar emotionele pianoballads. Juist deze roepen bij Sheffield soms wat irritatie op, vanwege de ‘neiging tot overdreven expliciete teksten’. Maar, schrijft hij, al is bijvoorbeeld Rodrigo’s kritiek op de schoonheidscultus niet revolutionair, ‘een opsteker kan nooit kwaad als je een publiek hebt dat zo jong en toegewijd is als het hare’.
Door Laura Weeda
