Onderwerpen: Muziek

  • Intieme technorave aan idyllisch meer

    Intieme technorave aan idyllisch meer

    Voor een intieme raveparty aan een rustig meer (Epplesee) moet je naar Sommertag Festival. Dit elektronische evenement in Neuburg am Rhein in Duitsland is het perfecte dagje uit voor wie van dansen en chillen houdt. Ieder jaar verwelkomt deze hidden gem internationale en lokale namen uit de wereld van de house en techno. De zwoele sfeer, de line-up en de drinks & gourmet food maken het festival tot een jaarlijks hoogtepunt voor wie van muziek houdt en niet te ver wil reizen. 


    21 augustus 2021 https:www.festicket.com/nl/festivals/sommertag-festival/

    Door Manuela Klerkx

  • Uitzonderlijk talent wil vóór alles zichzelf blijven

    Uitzonderlijk talent wil vóór alles zichzelf blijven

    De liedjes op Chemtrails over the Country Club, het nieuwe, zevende album van de Amerikaanse singer-songwriter Lana del Rey (35), doen Helen Brown van The Independent denken aan beroemde Amerikaanse rolmodellen: ‘Van vamp Lauren Bacall, de meisjesachtige Marilyn Monroe tot “outlaw” Nancy Sinatra en countryzangeres Tammy Wynette.’ Brown is onder de indruk van de ‘ingetogen’ arrangementen: ‘Een dromerige piano, een prominente akoestische gitaar en een orgeltje uit een willekeurige hotellobby. De percussie is uitstekend: drums als omfloerste hartslag.’ 

    Ze beweegt zich in een volstrekt eigen wereld, weg van commerciële plichtplegingen, volop genietend van haar autonomie

    In Evening Standard gaat David Smyth in op het eigenzinnige en kieskeurige karakter van Del Rey. ‘Voor haar geen livestreams of op TikTok gerichte pop.’ Veel nummers op haar laatste album klinken volgens Smyth ‘geïmproviseerd, losjes bij elkaar gehouden en introverter dan op haar vorige plaat. Ze beweegt zich in een volstrekt eigen wereld, weg van commerciële plichtplegingen, volop genietend van haar autonomie. En daar is het goed toeven!’

    Ed Power legt in The Irish Times uit dat Del Reys streven naar authenticiteit steevast doorklinkt in haar teksten. Ze wil onder geen beding haar identiteit verliezen nu ze een sterrenstatus heeft bereikt. Het verklaart volgens hem haar controversiële, ‘onbeholpen’ en daardoor vaak verkeerd begrepen uitlatingen over de positie van de blanke vrouw. Power noemt haar nieuwe ‘country-folk’-album een ‘dialoog met roem, haat en de verwarrende status als popster.’ Om Del Rey even later een ‘meesterlijk en uitzonderlijk muziektalent’ toe te dichten. 

    In de songs overheersen ‘sombere en melancholieke observaties’, schrijft Claire Shaffer in Rolling Stone. ‘Het liefst zou ze in een pick-up stappen en Los Angeles voorgoed verlaten. Maar gelukkig voor de luisteraar ziet ze daar voorlopig nog van af.’ 

    Het album Chemtrails over the Country Club van Lana del Rey is vanaf half maart verkrijgbaar. 

    Door Diederik Samwell

  • Revolutionaire muziek waarop je kunt dansen

    Revolutionaire muziek waarop je kunt dansen

    In 2016 maakte Noname, een pseudoniem van Fatimah Warner, furore toen ze debuteerde met Telefone, een ‘levendige, soulrijke verzameling jazz-rap’ die haar op de kaart zette als een van de opkomende MC’s uit Chicago, samen met bijvoorbeeld Chance The Rapper en Saba.

    Haar tweede LP, Room 25, bewees dat ‘haar liedjes niet alleen memorabel zijn, maar ook noodzakelijk’, vindt de site The A.V. Club. Beide platen getuigen volgens The Guardian van tot een ‘glibberig identiteitsgevoel in een overweldigende, onrechtvaardige wereld’.

    Meer nog dan de politieke boodschap vallen haar spokenwordskills op: ‘Woorden tuimelen uit haar mond alsof ze volledig gevormd op het puntje van haar tong hebben liggen wachten.’ Ze combineert grappige terzijdes met verschroeiend sociaal commentaar, en ‘vindt poëzie en politiek in de ruimtes daartussen’. 

    ‘Bewonderenswaardig – en belangrijk – dat de politiek in haar muziek leeft’

    Vorige maand kondigde de artiest met ‘Rainforest’ haar nieuwe album aan, dat ‘ergens dit jaar’ zal verschijnen. Het nummer gaat over sterfelijkheid, kapitalisme en het verlangen naar huid-op-huidcontact. 

    Je hebt wel wat achtergrondinformatie nodig om Warners vele toespelingen op waarde te kunnen schatten, schrijft Rolling Stone zowel Marx als Oprah Winfrey als Toni Morrison als Claudia Jones als Nina Simone en vele anderen komen in haar nummers aan bod. Maar het is ‘bewonderenswaardig – en belangrijk – dat de politiek in haar muziek leeft. (…) Of je nu aan de frontlinie van de revolutie staat of gewoon wilt dansen, of misschien allebei, Rainforest is een prachtige plaat van een zeldzame MC met een ongelooflijk gevoel voor tact, een relevante blik en een groot hart.’

    Door Laura Weeda

  • Packagedeal binnen Afrikaanse familietraditie

    Packagedeal binnen Afrikaanse familietraditie

    Femi en Made Kuti, respectievelijk de zoon en de kleinzoon van de Nigeriaanse muzieklegende Fela Kuti (1938-1997), houden de familietraditie van jazz, Afrobeat en activisme in ere. Als unicum in de muziekgeschiedenis presenteren ze allebei tegelijk een nieuw album dat onder de noemer Legacy + als één pakket wordt uitgebracht. 

    Geheel in de lijn van hun illustere (groot)vader, wereldwijd beschouwd als de grondlegger van de Afrobeat, nemen ze zingend en swingend stelling tegen de vele misstanden in Afrika. De songtitels van Femi Kuti (58) laten daar geen enkel misverstand over bestaan, schrijft Jim Gilchrist in The Scotsman: Stop The Hate, Land Grab en Show Of Shame. ‘Maar de arrangementen zijn minstens zo veelzeggend: fonkelende keyboards, glorieus en funky trompetgeschal en rusteloze ritmes.’

    Made Kuti (26) sluit daar volgens de recensent perfect op aan door met ‘dwingende hoorns en een bitterzoet kinderkoor zijn beklag te laten horen over kinderarmoede en seksueel misbruik’.

    ‘Waar vader Femi kiest voor de scherpe, satirische en meer conventionele stijl, gaat Made een stap verder’

    Voor Taiwo Okanlawon van het Nigeriaanse dagblad P.M. blijven beide muzikanten trouw aan de jazzy Afrobeat. ‘Maar waar vader Femi kiest voor de scherpe, satirische en meer conventionele stijl, gaat Made een stap verder met een manifest voor de vrijheid waarbij hij de grenzen van het genre verkent.’

    Ammar Kalia van The Guardian heeft een voorkeur voor de plaat van de jongste Kuti. Die ziet volgens hem kans het belang van Afrobeat te illustreren door de ‘ritmische kracht van hiphop samen te brengen met de muziektraditie van zijn grootvader, om zo de aanklacht tegen racisme, corruptie en verdeeldheid met hernieuwd elan uit te dragen’.

    De criticus van The Morning Star beschrijft een ‘magnifiek’ dubbelalbum en voorziet een ‘gouden toekomst voor de muziekdynastie van de familie Kuti’. 

    De albums Stop The Hate van Femi Kuti en For(e)ward Made Kuti zijn vanaf begin februari samen verkrijgbaar als Legacy +

    Diederik Samwel

  • Countryzanger brengt ode aan zijn overleden zoon

    Countryzanger brengt ode aan zijn overleden zoon

    Justin Townes Earle, wiens acht albums volgens Humo-criticus Mark Coenen behoren tot het ‘allerbeste wat Amerikaanse countrymuziek te bieden heeft’, overleed vorig jaar op 38-jarige leeftijd aan een overdosis.

    Zijn drugsverslaving had hij, evenals zijn muziektalent, niet van een vreemde. Vader Steve (1955), de rock,- country- en folkzanger die twintig (eigen) platen uitbracht en in zijn teksten vaak keihard stelling nam – onder meer tegen de Irak-oorlog, wapenbezit, de doodstraf en Donald Trump: ‘de eerste orang-oetang in het Witte Huis’ – wist in de jaren negentig ternauwernood zijn cocaïne- en heroïnegebruik te overleven.  

    Volgens Earle was dit de enige manier om afscheid te nemen

    Als eerbetoon nam Steve Earle tien van de beste songs van zijn zoon opnieuw op, samen met The Dukes, zijn vaste begeleidingsband. Volgens Earle was dat de enige manier om afscheid te nemen. Recensent Dan DeLuca van The Philadelphia Inquirer hoorde ‘de intense energie’ op het album. Zo viel hem op dat het nummer Harlem River Blues, dat over zelfmoord gaat, in een veel hoger tempo wordt gespeeld: ‘Maar ik begrijp dat wel: anders was het té pijnlijk geworden.’

    Voor collega Scott Stroud is de ‘passie die de muzikanten in de plaat hebben gelegd bijna tastbaar’, schrijft hij in The Chicago Sun Times. ‘Je ziet het zo voor je: een gebroken vader die behoedzaam en liefdevol de juiste muzikale keuzes maakt om het werk van zijn zoon naar het hoogste plan te brengen.’

    Jakob Biazza van de Süddeutsche Zeitung vindt het knap zoals Steve Earle kans heeft gezien het leven te vieren met de composities van zijn overleden zoon: ‘Sommige nummers klinken haast vrolijk, met een tjilpende mandoline en een opgewekte steelgitaar, alsof je plotseling op een jamboreefeestje terecht bent gekomen. En toch: dood, ellende, waanzin en verwoesting schemeren er duidelijk doorheen.’ Volgens Biazza is het nu wachten op de producers van HBO of Netflix om dit ultieme vader-zoondrama te verfilmen.  

    Het album JT van Steve Earle & The Dukes verscheen op 4 januari, de geboortedag van zijn zoon Justin Townes.

  • Sopraan Fatma Said brengt elk lied tot leven

    Sopraan Fatma Said brengt elk lied tot leven

    De term ‘eclectisch’ valt vaak als het over de Egyptische sopraan Fatma Said gaat. Op haar album El Nour (het licht) opent ze met de Franse componist Maurice Ravel, maar zingt ze naast het werk van andere klassieke componisten ook Arabische en Franse liederen en liedjes van de Spaanse dichter Federico García Lorca. ‘De stem van Said is vanaf het begin uitzonderlijk; de helderheid van haar tonen is ongerept en natuurlijk (…) haar vocale interpretaties zijn formidabel, communicatief en openhartig,’ meent The Classic Review. Ook volgens The Sunday Times heeft de nog geen dertigjarige Said alles in huis om een zangeres van topklasse te worden.

    Niet alleen een geweldige stem, maar ook ‘intelligentie, het poëtische inzicht en de muzikale verbeeldingskracht om een lied tot leven te brengen, zin voor zin, woord voor woord’. Volgens The New Yorker kan Said alles zingen omdat ze zich aan de muziek verbindt, door zichzelf te zijn. 

    Voor haar optreden (onder voorbehoud) in Het Concertgebouw koos ze onder andere muziek van Ravel, Obradors en Mozart maar ook van Najib Hankash en Gamal Abdel-Rahim.  

    Fatma Said, 19 januari, Concertgebouw Amsterdam.

  • Een late avond die nooit voorbijgaat

    Een late avond die nooit voorbijgaat

    Ook wie niet thuis is in de wereld van dance en triphop heeft ongetwijfeld wel eens nummers van de Britse formatie Faithless voorbij horen komen Insomnia of God Is a DJ bijvoorbeeld. Rond de eeuwwisseling klonk het verfrissend. Punt was alleen dat je de melodieën nauwelijks nog uit je hoofd kreeg. 

    Nadat de band er in 2011 de brui aan gaf, ligt er nu toch weer een nieuw album: All Blessed. Zonder het markante stemgeluid van Maxi Jazz, maar met spokenwordartiest Suli Breaks. En daar gaat het meteen mis, vindt het Duitse Plattentests: ‘Oppervlakkige teksten: een poëziealbum is er niets bij.’ Nog erger is het gesteld met de muziek, meent de recensent: ‘Misschien zijn er nog naargeestige barretjes te vinden waar ze dit elektronische gejengel willen opzetten, maar dat wordt nog een flinke zoektocht.’

    ‘Of het nu gaat om ras, immigratie of religie: de boodschap is dat we nederig moeten zijn in ons oordeel’

    Ryan Middleton van het Amerikaanse cultuurplatform Magnetic Magazine denkt daar heel anders over: ‘Met deze plaat krijg je een late avond die nooit voorbijgaat. Muziek met gevoel en teksten die ergens over gaan. Of het nu gaat om ras, immigratie of religie: de boodschap is dat we nederig moeten zijn in ons oordeel.’ 

    Zijn collega van La Parisienne is al even enthousiast over de comeback van Faithless: ‘Zulke muziek ontbrak aan het huidige aanbod. Het klinkt ontspannen, intens en dansbaar tegelijk.’ 

    ‘Als God inderdaad een dj is, heeft hij nog lang geen zin om ermee op te houden’, beweert Kerstin Kratochwill van de Duitse muzieksite Laut. ‘Dit album is misschien geen mijlpaal, maar Faithless lijkt gezegend met de eeuwige jeugd.’ 

    All Blessed van Faithless is sinds eind oktober verkrijgbaar.

  • De pianist zonder angst

    De pianist zonder angst

    Igor Levit over de kracht van muziek.

    LEZING – Igor Levit (33) werd in mei dit jaar in een portret in The New Yorker uitgeroepen tot een van de belangrijkste pianisten van deze tijd. Hij begon met pianospelen op zijn derde en noemt muziek ‘een redmiddel. Het houdt me echt in leven.’ Om dat met iedereen te delen gaf Levit tijdens de lockdown in Duitsland, waar hij sinds zijn achtste woont, elke dag een liveconcert, meer dan vijftig in totaal. De apparatuur schafte hij naar eigen zeggen nog net op tijd aan in een van de weinige Berlijnse winkels die nog open waren. ‘De geluidskwaliteit is vaak wisselend en matig, maar dat maakt weinig uit’, schrijft The Guardian. ‘Want als je echt luistert naar zijn spel van bijvoorbeeld Schuberts sonate in Bes D960, hoor je dat hij iets veel groters zegt. Hij zegt dat muziek de mensheid op haar best is, en dat wij en de muziek zullen overleven.’

    Inderdaad wil Levit een grotere boodschap overbrengen. Naast muzikant is hij activist. Hij treedt op in T-shirts met de tekst ‘Love Music Hate Racism’ en neemt deel aan discussiepanels en shows waarin hij zich fel uitspreekt tegen onder andere nationalistische partijen. Op 14 november spreekt deze ‘pianist zonder angst’ (TNY) op de Nexus-conferentie (zie ook het dossier) over de vraag hoe we er gezamenlijk voor kunnen zorgen dat dit tijdperk van angst zo snel mogelijk voorbij is.